Ahmet Öztürk Şiirleri - Şair Ahmet Öztürk

günler battığı kadar batarım
zamanı zorlayacak gücümde yok
korkum da yok yollar boyu
engin ve sonsuz noktalar varsa
koşmalı insan bilirim
bir apartmanın ilk katında sıkışmış

Sisli bir sabahta uyandığımda
ağzımın tadı yokken
kısık gözlerimle
seni sisler içinde
görebiliyor muyum?

Pazarlara düştüğüm sevdamdayım
Bulut ve yıldız
Aşkın tam ortasındayken
yamacına düşmüşler gibiyiz
sinirin ve sırrın

Yaşadığım yıllar boyu
Yaşamadığım yılları serdim düşlerime
An be an geçmişimi hatırlayarak

Uzakları biliyorum aslında
O kadın orada

senle başladık öyleyse söylemeli
sevda kaç kişilik
uzun şehir kanallarında kaybolan
bir çöp gibi dolaşırken mi
düşülür, adın ne denir mi
ilk gördüğün sevgiliye

sabah, üç kişiye yürüdü ayaz
kolları soğuk demir
üç kişi
üçü yerin üç katmanı
gizli, saklı ne olursa üçü
dev dağların dumanı

tutuklu bir cadde kıvranıyor
öyle bir yaralı kovboy ki
gözlemeyi yarım bırakıyorum
yarım?
kimin yarısı? benim mi?
yarımı nereye bırakıyorum?

Zincirin en sıkı halkasındayım
Dar ve küflü hapislik içinde yani
Yani göğsüm uyuşmuş
Hayal anında yıkılan hayal
Beklemek...
Beklenen...

Yarin dudakları çatlamış
gözleri erozyon
Gölge köşesinde duvarın
inler, sızlar omuzları çökmüş
benzi sonbahar
Sanar ki yok hatırımda

elimdeki simidi terk ederken gördüm yaramı

tam ortasının koyu ve sıcak olduğunu

yıllardır bensiz kalmadığını gördüm