Ahmet Öztürk Şiirleri - Şair Ahmet Öztürk

gözlerimiz sakin olmak için sözleşti taşlardaki yosunlar da sakindi
ay yalnızdı yıldızlar milletine inat
gece korkunç değildi
garabetti o kadar
sözleşmesek ölürdün tek saniyede
sigaranın dumanı, çıkacak nefesi

Değil misiniz sonsuzluğun çocukları tek dişini kırıp da
Beni yolumdan çeviren
Hepinizi tek tek ataşlarla ayırıyorum artık
Sırtımı hissetmeden göğüs geriyorum
Ne cesaret ama elimde böbreklerimle
çitlerle bölünmüş bozkırlarda

ellerin diye başlayabilirdi herşey
ve herşey senle son bulabilirdi
sonsuzluk dikine bir anlamken bu koca hayatta
şimdi sağım
şimdi solum oluvermiş
hangi gözlere baksam

gezgin bir eski günler yağmuru bu
şimdi şiire koşup duran o an
çöpe düşmüş gibi geçen
iki saniyeye sığan bakışlardaki yıllar
ürkek bir suskunlukta vahşi bir geceyi hediye eden

Uğursuz ve keskin sevdalara yenildim hep
Yol bitmedi ki hep yürüdüm
Şehirleri yeniden keşfetmek yeni bir aşkın yollarında
Ve sulamak başka başka çiçekleri
Beni galip getiren her defasında tattığım yenilgiler olmadı mı
Kahpe dediğim ne kaldı ardımda demedim ki hiç

Gitar ya da saz farketmez telleri olsun yeter
yavaş yavaş çalsın
bazen sert bazen su gibi akan
benim dağlı gibi duruşuma bakma
arsızlığıma bir şemsiye açamam
sen gidersen?

Ruhum tam şurada sessizce bekliyor
İnce gitar tınıları var bir yerlerde
Biliyorum fazlaca yitiriyorum umudu
Yok eller lafımı yapacak bundan
Yok, biliyorum
Hayatın delikanlılığı bize

Aşk sarhoş edecek
Şaraplar içilecek kadehler dolusu
Bordo görecek gözler
Süzülen bir yaş
yanağını dolaşacak
Anlamaycaksın bile

Gece, basar ağırlığını ense köküne
Alışmadığın bir sessizlikle
Uyku garaz bağlamışsa gözlerine
Kurbağa seslerini dinlersin
Boş şehrin ışıklarına bakarken...

Çok uzağındayım sevgilim arama sağda solda
Adın, tadın ve söylediklerin
şakaklarımdan iniyor kalbime doğru
Kalakaldım çokluğunda İstanbul'un yapayalnız
Kal demedin
Baktın kal der gibi