Elma ağacının
yanında,
berrak
bir pınar;
Havva’nın gözlerinin
İnsan,
zamanın kıvrımlarında,
korku zindanlarından geçti;
duvarları kemikten zindanlardan,
tavanları sessiz çığlıklardan.
Tarih kanla başladı
başlangıçtan beri
Kanla başladı
Katil olmak
utanç verici
Kardeşinin alnında .
geceydi
At nallarının sesi
Havaya sarılmıştı
Ve kılıçların sesi
Şehrin huzurlu uykusunu bozdu .
Gözüm toprakta kalmış iz de kaldı ,
Yürek ayrıldı benden sizde kaldı .
Konak gelmiştim amma neyleyim ki
Can ayrıldı yürek Tebriz de kaldı .
O kadar zor yaşadı ki
Temperli çelik
oldu
Artık hiçbir balyoz onu yok edemeyecek
Taze sürülmüş toprağın
sıcak kokusu
içini ısıtır,
yoncanın yeşil nefesi
ruhundan geçer,
nemli üçgülün serinliği
Pınarın aynasında,
durgun dalgaların üstünde,
güneşte kavrulmuş yüzü
usul usul titriyordu.




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!