Tarih II — İlk Ağıt Şiiri - Ahmet Hani

Sarı elma ağacının
yanında,

Düşüşün hüznü
kızıl akşamda
damlıyordu.

Âdem
ayakta duruyordu.

Düşüş,
hâlâ
kemiklerinde
soluyordu;

kısa
bir nefes...

ağır
bir nefes...

Habil’in çığlığı
boğazında
kırıldı:

"Kardeşim..."

Ölüm,
soğuk toprağın içinde,
kırmızı elma ağacının
yanında
sessizce
kök saldı.

Kabil,
ilk günahın
yanında
duruyordu.

Kardeşinin kanı
parmaklarında
soğuyordu.

Güneş,
ilk ölümün
ufkunda
batıp
kayboldu.

Havva,
bir dal parçasını
düzensiz
vuruşlarla
taşa
vuruyordu.

Taş,
yeryüzünün
kesik
nefesiydi.

La... La...
Si... La...
Habil...
La... La...
Si... La...
Ninni...
Bir sarı elma...
Bir kırmızı elma...