Ahmet Coşkun Şiirleri - Şair Ahmet Coşkun

İnsanca

İşin ehliysen, işin yap
Sıkıntı yapma, sıkı yap
Aldığın gibi, teslim yap
Yok kaptı kaçtı, insanca

Işıkları yak

Niye içim kör karanlık
Kırık kalbim taş kayalık
Mumları yak meyhaneci

İşim olmaz

İncinmem her saza akort bozuksa
Çalan kulak sağırsa işim olmaz
Ayni yere ayak atmam kazıksa
Kırk yırtınıp bağırsa işim olmaz

Kırgın bir yalnızlık

Kokunu rüzgâr aldı
Bulutlar sürükledi maviyi
Yağmur yalnızlığı benim ki
Gölleşti damlalar çölün ortasında

Kırık aynam

Düşümle gerçeğim arasında
Matematiksel bir bozulma
Kimyasal bir kokuşmuşluk
Öyle fiziği çaresiz bırakıyor

Kırılsam kırılmaz benim

sihir benim sırda benim
topraktandır benim genim
çelik camdandır bedenim
kırılsam kırılmaz benim

Kırma gönül kalemini

Gönül evi camı billur
Karanlığa doğar o nur
Sende o sofraya buyur
Kırma gönül kalemini

Kıyak emeklim

Etin kuyruğunda sıra
Baston batanye emeklim
Ocagında yanmaz çıra
Tencere tava emeklim

Kıy bir açlık tabağa

bir şey, asil bir şey, iyi bir şey
ekmek buğusu gibi değil o sancı
gürül gürül içinde nehirler akar
dalgalar dış çeperlerini yalar

Kızgın çağ

Birer av hayvanına dönüşüyoruz
Kırıp döküp vahşice öldürüyoruz
Birileri bize ölüm koklatıyor