kıyılarıma çarpan dalgalara benziyordu
bir geliyor, bir gidiyordu
hiç alışık olmadığım gitmelerdi bunlar
ya da arsız zamanların peşisıra koşmak
rüyaların hasretinden midir bilinmez ama
giden bıraktığını düşünür mü hiç?
bazen gitmeli
göz alabildiğine uzaklara
kimseye görünmeden
geçmeli köprüsüz bütün yoları
toplamalı esmer tenlilerin umutlarını
geleceğin tarlasına serpmeli
Gitmiyorum,
Gidemiyorum
Çünkü ucunda sen varsın vedalarımın
Çünkü gerisinde sen kalıyorsun gitmelerimin
Ömür törpülemiş bizi
Kahrına çilesine alıştırmış olsa da
gözlerinde uyuyorum
sensizliğin kabusum olduğu gecelerde
yeni sıratlar kuruyorum kalbine
içinden geçiyorum tüm hecelerin
sana varabilmedk adına
lisanı unutum,iki sözcüğe mahkum
açlığım,umudun zuhurudur
gözlerin düşünce geceye
sensiz kanarken bu yürek
kaç bedende yeşerir
kaç ütopyada militanlaşır
kaç mevsim daha ömür tüketir
yanağıma damlarken
kandan göz yaşlarım
sele dönüşür
ağusu boşalır içimdeki yasakların
yitik ülkemde inlerken her çocuk
sebepsiz bir ecel teri basar bedenimi
bu kaçıncı mevsimdir
sen benden gideli
sevdiğimi söyleyemediğim
kaçıncı bahar
hadi gel
buralar sensiz olmuyor
içimde zonklayan bir sızı var
hep seni hatırlatan
yaşanmamış bir kaç hjikaye
ve sonrasında dilime dolanan,
sensizliğin melodisi.
hani unutsak diyorum dünü
hayallerim tutsak
cenabet sokakların çıkmazında
bahçemde ki güller görmeden
vur beni!
yüreğimin orta yerinden
buğulu gözlerimden yansıyan son ışığım
hayata hep güldüm
yaramaz bir çocuk gibi
hayatla dalga geçtim
alay ettim,nanik yaptım
ama nafile,
hayat bana hiç gülmedi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!