Uzayıp giden bir yolun kesikli çizgileri gibiyim
Başladığım gibi bitiyorum
Bittiğim gibi başlıyorum
Hiç durmuyorum
Bir korku tasmalamış gezdiriyor beni
Yalnızlığım
Sadece senin defterine damlıyor mürekkebim
Sen yoksan arılar ölüyor kırlarda
Bir bahar dolusu çiçek kısır kalıyor
Ağrıyan bir diş gibi çekiliyor güneş
Karanlık bir oyuk bırakarak gökte
Bir ceviz kabuğunu geçmezken boyu
En paralel evrenleri yutacak kadar büyük
Uzayın en kara deliğinden kara
En parlak yıldızından aydınlık
Ne üçgene benzer ne daireye
Geometri dilinden de pek anlamaz
Benzetilen: Eğitimin son günü öğrenciler dağıldıktan sonra bir okulun bahçesi
Benzeyen: Ayrılık sonrası yaşanılan şehir
Fotoğraf
Seni ve beni çok renkli bir baskı deseni gibi
Bozkırların kentlerin takvimine
- Derin bir nefes
Somonlara rağmen akıyor su
Da denebilir
Tersine
Çocuğum ben bir otistik çocuğum
Geceleri gökyüzüne bakar bakmaz geceleri
Sayarım kaç yıldız kaymaktadır sayarım
Gelmez aklıma tek bir dileğim gelmez
Olmaz hiçbir arzuladığım olmaz
Yürürüm daha tenha sokaklara doğru yürürüm
Bir transatlantikteki
Balo salonu gibi dünya
Sürekli makyaj tazeliyor bir kalabalık
Okyanusa açılıyor bütün kapılar
Yüzgecini görüyorum insanların yüzlerinde
Gerisi köpekbalığının
Yalnızlığımın tribünleri vardır
Bazen bomboş
Bazen fanatik taraftarlarla dolu
Çığlık çığlığa
Yabancı madde atılır
-
Dilruba Taşkıran
Tüm Yorumlarkısa ve öz