Afşin Dualı Şiirleri - Şair Afşin Dualı

Siluetim göremedi yazı baharı,
Hüznün yağmuru yeşertmedi umudu,
Bozgun düşüm iyimser olamadı,
Hep kötümser çocuk arkadaşım oldu..

Nasihatler ağız dolusu,

Kavgam sen ile başladı,
Kırılmış incinmiş senleri toparlayamadım,
Kayıp kaldım bulamadığım her senin buhranında,
Ben sana sensiz aç kaldım..

Pirim canıma can katanım,

ferasetim tutsak panikliğe,
ben, haykırmalıyım yarınlara,
ertelenir ayrılır paylar, yüklenir insanlara,
zorda kalırca öğrenmiş küfrü insan,
zikir edip kendini vuracağı yerde tövbelere..

Zordu vedalaşmak,
Sarılarak vedalaşmak,
Vedaların en güzeli buna kanmak,
Kaybetmeyi öğretmişti bu bana..

Vedalaşmadan gitmek zor,

Boş geçen her ânımı,
Kendim için bir kayıp saydım,
Mâişetimi temin etme sıkıntım,
Aralayamadı yorgun göz kapaklarımı..

Titredi tüm vücudum,

Kaybetmeye mahkum muyuz.?
Masumiyet zulme gebe,
Mahkum olmak mı özgürlüğün tadı,
Özgürlük hiçliğe gebe..!!

Ateşin gölgesi hiç olur mu?

Acılaştırdı sigara ağzımı,
Hastalık vücudumu dağıttı,
Tartışmalar beynimi ağırlaştırdı,
Tenim üşüyor terden ıslanmış..

Hayata atılmak çılgınlığı,

küçücük bedenler haykırıyor,
zulme dayanamıyor desem,
kınından çıkan kılıç dağlıyor,
bu mu insanlık desem..

doğa insana küsmüş,

ey sevgili..! sadece sen,
tüm engeller peşimde, ben sende,
ardımdan izleri sayamıyorum,
kaçamıyorum, hin bakışlardan..

ey sevgili..! sakın ardına bakma..

yıktılar ya ahlakı,
gözlerimi yere çiviledim..
edep ile giden yolu bulur,
yolunu kaybeden, sefil tekfur..
bir amaca hizmet edenler
bir yana, niyeti iyi beşerler..