Afşin Dualı Şiirleri - Şair Afşin Dualı

Ben içime kapanık,
Bendeki bir ben bana sanık,
Yargılıyorum içimdeki suçlu cümleleri,
Kesilir infazı yine ben sanık..

Örtü ardına gizli bir ben miyim,

Perdeleri ve sonra kapattım,
Güneş çıktı gözü acıttı,
Döndüm tekrar geri karanlığa,
Suçladılar beni işaret parmaklarıyla..

Ümit dışında tüm kuşları uçurdum,

Yeni hüzünlere gebeyim,
Kapıda bekler tebessümlerim,
Yüzümde belirsiz izlere dilekçe hüznüm,
Sevinçler pusuda bekler bilirim..

Bulamadım hapiste kalmış ruhlar,

boşa geçirmişim yılları dersin,
yaş ilerliyor artık, bizden geçti dersin,
birgün başın alıp gidersin,
yada hüznün kahrıyla, türküler söylersin..

gün gelince biz değil miyiz ölen,

Ruhum özgür firar gözlerimden kaçıyor ,
Mahçup lüle saçlarına bu yüzüm,
Kalbim Rabbim'den hep seni dile getiriyor ,

Gözyaşlarım kurudu çölde bedevi ben,
Yağmurlar yağdı güller açtı şu sendeki gönlümde ,

Ateşi görüyorum,
Rüyalarımın öldüğü yerde uyudum,
Gece kuşağına teslim ettim ruhumu,
Karanlığın koynunda teslim şuurum..

Benim kendime düşmanlığım,

Öfkemin yelken direği,
Öfkemin güvertesi,
Başım önüme düştü,
Karanlık galebe çaldı üşüdüm..

Güneş arkamda kaybolup gitti,

Ümitsizce duran çabalar,
Yatık duran kitâp,
Duyduğu acı hisleri unutur,
Düşüncelerinin dalgınlığı içinde..

Üşüyen yaratıkların soğuk ihtisası,

Yoğun hüznüm cana kemiğe gelse,
Verselerdi boğardım elime,
Gece karanlığına yüzümü yaktım,
Lambayı yaktım sonuç ve sebeplere..

Gözler hiç kavuşmadı vagon sonuna,

Kıskanırlar dostluk maskesi altında,
Yıkmaya çalışırlardı özellikle nedense bizi,
Aşkın değişik yansımaları,
Yoruyor bütün bunlar beni..

Ölüm acılığı kaldı,