Afşin Dualı Şiirleri - Şair Afşin Dualı

Kalbimi aldım senden,
Ellerim boşta kaldı izdiraptayim,
Hüznü gizledim sen gibi içimdeyim,
Taşıyorum senle, artanı yine sana gizledim..

Her gece ıslandı yastığım,

Yeni doğan ümitlerimi öldürdüm,
Bir hayvanın yavrusunu öldürmesi gibi..
Ben yara almaktan bıktım, ürktüm,
Bir hayvanın yavrusunu öldürme hissi gibi..

Tebessüm kalbimi yakıp geçti,

Zamanı kaplayacak karanlığım var,
Anlaşılmaz bir hâl aldım,
Düştüm ve yandım,
Ben ağlarken güneşim doğdu ve battı..

Unuttuklarım güzel simaydı,

Sesim kılıç kadar keskindi,
Sessizlik sesimle parçalandı,
Sessizliğin böyle aniden parçalanması,
Öfkeyle kaldırdım çenemi..

Terden sırılsıklam kesildim,

Adımı unutuyorum,
Kimim, neredeyim, yokum,
Bucaksız gözlerinde uçsuz,
Kaybolan bedeviyim..

Gündüzler iyi,

Bulutlar sırılsıklam,
Saklambaç oynuyor güneşle,
Göz çukurları yolcu bedeviye,
Okyanuslar dalgalı, yalnız balıklar derinde..

Kalemi batırdım mürekkebe,

Levh-i Mahfuz içinde bir gizli sırmış,
Huda'nın ilk yarattığı o yüce Kalem’miş.
"Üktüb!" nidasıyla deryalar taşmış,
Kainatın hükmü o mürekkeple pişmiş.
​
Gara bağrım yanar, aslımı yitirdim men,

Bir adamın müspet anlamda resmini yap,
Yetkin fırçanın altında kıvrılırken,
Can bulan çizgiler,
Onun gülüşleriyle aydınlanan hatların incece,
Ayrıntısıyla aydınlığı yırtıyor keskince..

Ne konuşacak hal,
Ne diller dökecek ahval,
Ne beni boşluğa yüzdürecek sal,
Ne şu peşimde izsiz kumsal..!

Ben ölüyüm..!

Dünden sonra önce yarından gizlendim,
Tazı gibi koştum zamanın acı mazisine,
Zamanımı hapsettim kamaramda,
Kükrüyordum şeytanıma..

İnsan alışır kötüye,