Afşin Dualı Şiirleri - Şair Afşin Dualı

Darbenin şiddetiyle,
Rüzgârda uçan bir yaprak gibi savruldum,
Huzursuzluk çökmüştü içime,
Yine karanlıklara gömüldüm..

Dudaklarım bıyığım altında ince,

Sevgi küçüldü,
Gözyaşlarında buğulanan hayâli gibi,
Cehalet kaldırımlarında yürüyoruz,
Cahil insanların rahatlığıyla gülüyoruz..

Yiyecekler karanlık..; yalnız..

İçim paramparça,
Sensiz her gece,
Karanlıklar içinde kayboldum,
Çığlıklar duydum beynimde..

Yıkandım gözyaşlarımla,

Tebessüm yüzünde açan güneşti,
Başım öne düştü olamadım mani,
Kaçtım havliyle canın,
Döndürmem gerek acımı,

Gemilerim sarsıldı ve yandı,

Gözleri aşkın,
Anca buldum arzuları,
Düşleri uçurumdan attım,
Hâkim olmuştu kararlılığım..

Diş çöküp kulağımı acıya dayadım,

Sükûnetli güzelliği,
Ruhumu örseleyen utancı azaltmadı..
Kendi doğal güdülerime karşı koydum,
Çelişkiler doğanın bir parçasıydı..

İfadesiz bir yüzle,

Sözlere karıştık,
Rolümüze tüm kalbimizle bağlıyız,
Tozu sokakların, yağmuru bulutların..

Kelimelerle düşünülmüyor,
Resimlerle düşünülüyor,

Bilmeliydim bilinmeyen bu kasvetimi,
Sahi nerde bu kötü çocuk silüetleri,
Uslanmalı genç hatadan geri dönüş yoksa sahi,
Nefes alamadan bel doğrulamadı olamadı birşeye kâfi..

Olamadık günahlarımıza affı kâfi,

Sözler anlamını yitirdi,
Feryadıma derman olmaz,
Gönül garabette hiç dile gelmez mi,
Mahremiyet yeis içinde örtüye girmez mi..

Akıl saik ister ey cüda,

Siluetim göremedi yazı baharı,
Hüznün yağmuru yeşertmedi umudu,
Bozgun düşüm iyimser olamadı,
Hep kötümser çocuk arkadaşım oldu..

Nasihatler ağız dolusu,