Afşin Dualı Şiirleri - Şair Afşin Dualı

Iki elimden biri sağlamdı,
Iki kelimemden biri anlaşılmazdı,
Bir şekil bozukluğu,
Yada asabiyetimdi eksikliğim..

Etmesekte haset ön yargıya kurban,

Şafağın aydınlığı mağaranın ağzına ulaştı,
Bu aydınlık karanlıktı,
Sesinde derin bir umutsuzluk sezildi,
Dağın belirsiz silüetini seçerek şaşırdım..

Güneş tepelerin gölgesinde epey alçaldı,

Gözlerden baş ucuna ayaklara,
Kalpten ruha fikrin buhranına,
Kendini Allah'a bedeni kocaya,
Iffet abidesi azdır teslimdir Hasnâ..

Kanma güzellik kalbidir,

Örtülü kara bahtım şükre şiar,
Engeller hasretimi dağlar yar,
Mahcubum geçmiş izinden sana,
Sevda yaksa yüreğimi gelemem sana yar.

Desen parmağım burkuldu,

Özlem, hasret dağları gölgesinden,
Zamandan eman dilenir fırtınanın ılık rüzgârı,
Lüle ağzında sabrı zikir çeker dostlar hasretinden,
Elzem vakitler mazileri, maziler dostlukları yıprattı,
Mihrapta gözyaşları hasretleri yıkar mıydı..

hasretin çok soğuk,
yükseldikçe çakıldım yere,hasretin dalından,
kirlendim ellerinden,karanlık kuyularından,
içten güldükçe duraksattı yorgunluk sancı ile,
içine sinmiş dağlar gibi gömüldüm içime..

Tahminlerime dönüp bakamadım,
Hayâl kırıklığından dehşete kapıldım,
Hasret tenime düğümlendi,
Bir damla düşkırıklığıydı..

Hava kurşun gibi ağır,

Gün geçtikçe içini kemirir hasret,
Canavar gibidir her geçen vakit,
Sualler ardında bırakır geçmişi,
Tekrar buluşmak için ümit etmekti hasret..

Kalbimi al avucunun içine,
Yüreğim senle parçalansın..
Göz yaşım doku tenine,
Avuç içimde kalbin sancısı..

Bedenimde senin yorgunluğun,

Söylenemez doğruya hani,
Nerde sözde en ileri görüşlüydü tabi,
Fiiliyat dehşete düşürür fani buna kâni,
İnsan en çokta yapamadığının dahisi..

Hatalarının doğrusuna sille tecrübeyle yorgun bu adi,