Münevverim
Elmasın, yanar dönerisin,
Uçtukça, uçarsın Münevver.
Gönlümün, taşan pınarısın.
Coştukça, coşarsın Münevver.
Öksüz, yetimi, soyup yolar.
Nereye gitse, haramı yalar.
Namazını da, dergâhta kılar.
Vallahi bu, nasıl bir Müslüman?
Güzel görse, gözünü ayırmaz.
Dinim, Hak-İslam diyorsun, ama.
Kuran’ı açıp da, bir baksana,
Mealini, iyi anlasana,
Yahu, sen, nasıl bir Müslümansın?
İslam’ın şartı, beş dersin ama.
Bakışların gitmez, gözümden.
Seni sevdim de, ne anladım.
Sarhoş oldum, bir çift sözünden.
Seni sevdim de, ne anladım.
Saçların yaslanmış, omuza.
Sen ne anlarsın ki, sevgiden.
Sen ne anlarsın, özel aşk’tan.
Sen ne anlarsın, böyle meşk’ten.
Asla küsmüyorum, ben sana.
Bir gün, öğrenirsen sevgi’yi,
Neden Yarattın
Görüyorsun, kulların hallerini.
Vuruyor, kırıyor, hep birbirini.
Bir kaplan, yaratmışsın her birini.
Söyle, neden yarattın, kullarını
Saçlarını, tutam tutam yolarım.
El’imde olsa, canını alırım.
Seni öldürecek, bir yol bulurum.
Allah yaratmış, ben sana ne deyim.
Tipine bakmam, canını yakarım.
Işık saçan, ela göz’lerinle,
San ki, muhabbet taş’ı gibisin.
Huri melek gibi, yüz’lerinle,
San ki, muhabbet aş’ı, gibisin.
Yeni açan, gonca gül’lerinle,
İki dağ’ın, arası yerin.
Suyun, çağlayıp akar serin.
Çayır çimendir, öten berin.
Ah, moriş oğlan, moriş oğlan.
Meydana çıkta, güreş oğlan.
Muammer ile Emrah
Anası züleyha, baba Hüseyin.
Yürekleri yanar, buzlu su verin.
Ablaları, sizlerde, gölgede durun.
Hak’ka gitti, Muammer ile Emrah.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!