145- Sıben Dızi Şiiri - Ali Fırat Dicle

145- SIBÊN DIZÎ

Nekarîna çûnê... Carinan ew jiyanek e ku bi fîtika guherînê ve girêdayî ye.
Rêyên ku beriya sibehê hatine girtin,
Giyanên westiyayî derbasî şevê bûne...
Di nav dengê makîneyên zengar de,
Ew dixwazin ne tenê navê xwe,
Lê jiyana xwe jî ji bîr bikin.

Xebat... Li ser maseyeke kar,
Ne tenê derbaskirina saetan e,
Tevahiya jiyana xwe derbas dike...
Dema ku hûn lêçûna perçeyek nan dihejmêrin,
Sibehên we yên dizî di xezîneyên patronên we de mezin dibin.

Rawestandin... Ji ber ku çûn ne çarenûsek ji bo her kesî hatiye nivîsandin.
Hin ji wan sînor li pêşiya wan hene,
Hin ji wan qûntarên tifinga jendirmeyan hene,
Hin ji wan bîrên bêkariyê hene...
Û dîwarên herî stûr
Ne ji betonê ne,
Lê ji îstismarê ne.

Zanîn... Her roj dîsa dîtin
Zarokên ku bi birçîbûnê ve hatine hînkirin,
Teqawîdên ku bermayiyên ji bazarê hildibijêrin,
Rûyên ku di tariya madenê de winda bûne...
Bizanin ku ev sîstem
Xizaniyê wek çarenûs,
Û dewlemendiyê wek maf dibîne.

Hêrs bun... Ji ber ku tu maf
Ji asîman wek qenciyekê neketiye...
Nan,
Azadî,
Û rûmet,
Di destên wan kesên ku li ber xwe dane de mezin bûne...
Hemû çargoşeyên dîrokê
Vê li ser dîwarên wan binivîsin...

Berxwedan... Di konên grevê de,
Li deriyên kargehan,
Li zeviyan, li benderan,
Pêşeroj ne di bêdengiyê de veşartî ye,
Lê di qîrîna wan kesên ku mil bi mil radiwestin de...
Zincîr ji bo şikandinê ne.

Jjiyan...Ey dilê min,
Xemgîniya xwe mezin bike, lê ne tirsa xwe...
Ev dinya ne ya çend axayan e,
Lê ya bi mîlyonan kesên ku ew ava kirine ye...
Ji siya kargehan,
Ji tariya madenan,
Ji hewaya bêhnçikîner a atolyeyan,
Çi dê rabe
Ne tenê hêrs be…
Dîrokek ku berpirsiyar be,
Jiyanek ji nû ve ava bibe.

22.11.1988