109- BEŞA MIN A WINDA
Min dizanibû ku bahoz dê derbas bibe,
Û birînên min dê baş bibin.
Ez ê bê guman rojekê dîsa bikenim,
Dilovaniya min dê kêm nebe, min dizanibû,
Ez ê mîna wan dîwaran bilind bisekinim, bêyî ku hilweşim.
Û wisa bû...
Ez li ser piyan im, bi kenek kevin li ser rûyê min,
Û ew dilovaniya kevin hîn jî di dilê min de ye.
Lê tiştek hebû ku min hesab nekiribû,
Dema ku şer bi dawî bû min fêm kir ku kavilek heyecan bû...
Min di wan şeran de heyecana xwe kêm kiribû,
Min baweriya xwe di neynikên şikestî de hiştibû.
Min qet nefikirî,
Ku giyanê min dê ewqas bêdeng bibe dema ku ez bilind radiwestim.
Niha ez fêm dikim, her çend dereng be jî,
Piştî girtina wan rûpelên herî hov ên ciwaniya xwe,
Jiyan ne li ser hilgirtina barên yên din e,
Divê ev dil tenê ji bo xwe lêxe.
Min ew derbas kir, ez baş bûm, ez li vir im...
Lê heyecan û baweriya min,
Ah, ez çiqas bêriya wan li ser wan rêyan dikim.
11.06.2003
Ali Fırat DicleKayıt Tarihi : 11.06.2026 08:40:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!