71- Beybun Şiiri - Ali Fırat Dicle

71-BEYBÛN

Beybûn dibêjin: “hez dike – hez nake”
Me jî jiyanek nav destên xwe belav kir.
Wek pelên spî yên kulîlkan di bayê de belav bûn rojên me.
Çend bajar li pişt me man…
Çend derîyên evînê bi dengê xezebê girtin.
Mirin jî wek bîhnek ku di nav rûpelan de maye,
Bi bîhna yasemîn û axa şil têkel bû.

Her tiştê ku me nexwest ji bîr bikin
Lı pişt me ye hîn, wek siyek ku bêdeng dimeşe.
Zarokatiya paqij…
Çiqas xweş bû ku mirov xwe berdide nav çemê…
Nav destên sar ên Dicle.
Wek zarokên sêwî li çiyaye qıxlar
Di hundirê me de hîn parçeyek zarokatî dimîne.
Çavên mezin, destên biçûk,
Hêviyên ku wek camê nazik in.

Ewrên ku hewayê şil dikin niha…
Tu yî qeteya yekem ku dikeve ser rûyê min.
Ez ji te re mecbûr im.
Ev mecbûrî wek xwîna di damarên min de ye,
Germ, giran, û nekarî jê derkevim.

Ez li benda te me.
Di hewayekê wisa de were…
Ku ezman bifetehîne û birûsk bi hev re hembêz bibin.
Baran porên min maç bike û ji stûya min biherike.
Di hewayekê wisa de were…
Ku bayê navê te bi hêdî li guhê min bibêje,
Pelên daran jî bi lerzîn pêşwaziya te bikin.

Were… Ku dev jê berdan ne mimkun be.
Were ku ew zarokê sêwî di hundirê min de
yekcar mezin bibe, û paşê dîsa li hembêza te biçûk bibe.
Were ku bihar vegere.
Beybun vê carê bibêjin: “hez dike…”
Ne yek bi yek…
Belkî hemû zevî bi hev re.

Ez ji te re mecbûr im.
Û ev mecbûrî
herî xweş helbest e:
Şil, germ…
Û ya ku min qet nexwestibe biqede.

17.04.1993