61- Bı Gunehanen Xwe Hez Jı Min Bıke

61-BI GUNEHANÊN XWE HEZ JI MIN BIKE

Bi gunehanên xwe bang li min bike,
Navê min di herî quntarê şevê de veşêre.
Ji ber ku ez, ew maçika dawî ya tarî me ku diket ser eniya te,
Wek “amîn”ekî ku di nav duayên nîvîmayî de hatiye jibîrkirin.

Her ku tu min dadbar dikî,
Di hundirê min de bajarên kevn dişewitin.
Zarotiya min a ku di bin ronahiya çirayek kolanê de disare,
Hîn jî di cêban de stêrkên şikestî hildigire.
Û ez, di her vegera xwe de bo te,
Hinekî din ji xwe kêm dibim.

Ger bixwazî, bikişîne bikuje min,
Lê herî zêde bi çavên xwe bikuje min.
Ji ber ku birîna guleyê baş dibe,
Lê nêrîna ku dikeve hundirê mirov qet derbas nabe.
Heta urganên stûr ên rûnkirî jî
Nikarin qasî gotina te ya “bimîne” stûya min biêşînin.

Evînên min ên yekem pir nazik in,
Ger dest lê bikî, bi rastî ez ê belav bibim.
Ne tenê wek dondirmeyek ku ji külahê dikeve…
Lê wek êvareke havînê ku tev li giriya zarokekê dibe.
Heta dema ku dikevim erdê jî,
Wek masûmiyek ku dixwaze şîrîn bimîne.

Bi gunehanên xwe hez ji min bike.
Ne wek hemû kesan,
Wekî ku dinya niha dê biqede
Û em cara dawî hevdu hembêz bikin.
Bila reşahiya şevê tev li porên min bibe,
Bila bîhna cixare û baranê li ser tenê min bimîne.
Û li dûr, pir dûr,
Dengê şikestî yê Civan Haco wek melodiyeke birîndar bilind bibe,
Û kûrahiya navbera du mirovên tenê tijî bike.
Di agirê mûmê de min pir bike,

Bila dem wek balê mûmê ya diherike biherike.
Dema ku siyayên me dikevin ser dîwarê,
Bila herdu me yasa jiyaneke din bigirin.
Ji ber ku hin evîn
Ne ji bo kêfxweşbûnê tên,
Lê ji bo fêr bûna şewitînê tên bo mirov.

Hinekî min bigirîne.
Lê qet evîn nexe nav henekê.
Dema ku dest li dilê min dikî, bi nazikî bike,
Ji ber ku li wir hîn jî cihên zarok mayîne.
Bi peyvek şaş
Împaratoriyên bêdeng dê hilweşin
Ku di hundirê min de veşartî ne.

Û ger rojekê
Tu min bi tevahî winda bikî,
Bizane ku tişta ku paş te dimîne tenê mirovek nabe,
Stranek nîvîmayî dê bimîne,
Axek ku hatiye spartin şevê,
Û helbesteke tarî ku
Ji bilî te kes nikare fam bike.

11.05.2026