40- Wında Buna Dı Çaven Te De

40-WINDA BÛNA DI ÇAVÊN TE DE

Gotin têrê nakin ku ez te pênase bikim,
Herf kêm dimînin li ser lêvên min.
Tu bibe Roja min di meha tîrmehê de li deşta Amedê,
Ez cemreya pêşîn a ku ketiye nav axê,
Tu bayê şewat î di nav zeviyên genim de,
Ez wekî simbilê ku ber bi te ve diçemî û belav dibe.

Ez bi kîjan zimanî biaxivim ku te bivegirim?
Bi kurdî bêjim “delal”,
Bi tirkî bêjim “gülüm”,
Her du jî nîvco dimînin.
Belbî duayek bi suryanî,
Belbî straneke bi ermenî,
An jî qet bêyî axaftin,
Tenê bi nêrîna çavên hev fêmkirin hewce ye.

Nijada me cuda ye, zimanê me cuda ye,
Lê me bi salan ava heman Dîcleyê vexwar.
Tu bibe deryaya ku ez li kevara wê digerim,
Ez bibim pêla ku li pêyên te dixe.
Bi kenekî xwe biharê bîne ser zivistana min,
Bila berf bihele di sînga min de, bila her derê min bibe gul.

Ez dixwazim her tişt bi tama evînê be.
Ne şerab, ne raqî,
Ne jî ava sar a Dîcleyê…
Tenê windabûna di nav çavên te de bes e.
Heke ez li wir bixandigim, bila bixandigim,
Heke ez li wir bimirim, bila bimirim, ez ê di wê nêrînê de ji nû ve bêm dinyayê.

Tu ji min re bibe “her tiştê min”,
Ez jî ji te re bibim “tu tiştê te”.
Çonki bêyî te her tişt kêm e,
Bi te re her kêmasî temam e.

Ew cemreya dawî ya ku dikeve erdê jî tu yî êdî,
Ew bayê herî hênik ê ku di demjimêra herî germ a havînê de li ba dide jî.
Û ez, tenê deştek im ku navê te dipichînim…
Yê ku li benda te ye, dişewite, ji te hez dike,
Û di her carê de ber bi te ve tê avêtin.

08.11.2009