Zindan Gözlerin Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Zamanın kırıldığı bir aynanın ardında gizlenir karartın
Siyah bir kehanet gibi süzülür bakışların göğün derinine
Gözlerinin surlarında kilitlenir rüzgarın sabırsız kanatları
Bir mahkum gibi adımlar ruhum bu karanlık mahzenin taşlarını
Gölgenin en koyu tonu sarmalar usulca solan hatıraları

Zümrüt işlemeli bir kafes gibi kapatır üstüme gecenin perdesini
Işığın sızamadığı derin oyuklarda büyür kimsesiz çığlıklar
Bakışında unutulmuş sarayların yıkıntıları yükselir sessizce
Sıradan bir dokunuş değil bu, ebedi bir sürgünün meşalesi
Prangalar vurulur hülyalarıma, kaybolur ufuktaki son çizgi

Mühürlenmiş kapıların ardında yankılanır adın, yankılanır saklı çığlığın
Bir kuyunun dipsiz yalnızlığında demlenir ruhumu yakan zehir
Karanlığın tenine dokunan kirpiklerin birer demir parmaklık sanki
Hapsolmuşum kökleri göğe uzanan o sarmaşıkların koynuna
Kurtuluş hülyası bile susar bu koridorların soğuk taşlarında

Bir deniz çekilir gecenin göğsünden, simsiyah bir girdap kalır
Gözlerinin derinliğindeki girdap yutar gündüzün hatırasını
Kaçış yolları kapanır tünellerin sonsuz karanlığında usul usul
Ruhumun kalesi teslim olur bakışlarındaki engin fırtınaya
Demir kapılar sürülür üzerime, yıldızlar tek tek söner gökte

Zindan gözlerinde tutsak kalmak bahşedilmiş en ağır kaderdir
Akrep ile yelkovan donar bu karanlık krallığın kollarında
Bir daha uyanmamak üzere batar güneş bu derin uçurumda
Sessizlik çöker avlulara, yalnızlığın ağır yankısı kalır geride
Gözlerinin mahzeninde çürür zamanın ve umudun son yaprağı