Zamanın Ötesinde Bir İhtimal

​Söyleyemediklerim var,
İçimde birikip de sana doğru taşan...
Keşke hiçbir saat dilimine uymayan bir vakitte,
Dünyanın tüm gürültüsünü arkamızda bırakıp
Uzaklaşabilsek seninle.
​Yan yana durduğumuzda sessizlik bile ağır gelmese,
Cümlelere ihtiyaç duymadan anlaşsak.
Sokak lambalarının altında, adımlarımız bir ritim bulsa,
Hafif bir çisenti vursa yüzümüze, aldırmasak.
Bir çocuk parkının tenha bir köşesinde,
Zamanı geriye sarar gibi sallansak yan yana.
​Yıldızları seyrederken dudaklarımızda asılı kalsa tebessüm,
Bir ahşap bankta, başım omzunun güvenine teslimken
Mısralar dökülse dilimden, sadece ikimize...
Sonra iç çekip fısıldasam rüzgâra:
"Ne acı, biz bu hayata çok gecikmişiz..."
​Biliyorum, belki de uykusu kaçmış bir gecenin avuntusu bu,
Belki sadece göğsümde sakladığım kırık bir temenni.
Yine de her ihtimalin bittiği yerde bile,
Bir gün, bir şekilde...
Adımların benim olduğum o sokağa çıkmalı.