Yurdum Sensin Şiiri - Eyüp Oflaz 2

**Yurdum Sensin**, gece yarısını çoktan geçmiş bir vakitte, Fikret Kızılok’un içe işleyen sesiyle başlayan naif bir sığınma hikâyesidir. Saat, insanın en çok kendisiyle konuştuğu o tanıdık demde, sabahın üçüne doğru usul usul ilerliyordu. Fikret Kızılok, iddiasız gitarı ve yormayan sesiyle kalbe dokunuyordu: “O bir yolcu sen bir hancı…” İşte tam o anda, hancıyla yolcunun eski hikâyesi gönlün kıyısına gelip oturdu. Fakat bu kez mesele gönle sitem etmek değildi. Bu kez insan, sevdiğini bir yolcu gibi uğurlamak değil; onu içinin en güvenli yerine, yani kendi yurduna dönüştürmek istiyordu. Önce geçmişin yükü döküldü satırlara. Söylenmemiş sözler, içte büyütülmüş hasretler, zamanı büküp koyna koymalar ve yorgun bir ömrün son menzilinde aranan o tek dilek… Kelimeler, Nâzım’ın duruluğunu hatırlatan bir yalınlıktan geçti; Cemal Süreya’nın içe dokunan inceliğine uğradı. Sevdada sadakati, aidiyeti ve sığınmayı gür bir sesle duyuran Uğur Işılak türkülerinin dinginliğinden de payını aldı. Sonunda “hep yanımda kal” demenin en vakur, en şiirsel yolu arandı. Bir insanı kendine vatan bellemek, ona sığınmak ve onda tamamlanmak duygusu mısraların asıl sesine dönüştü. Yılların yarası, sevilenin adı geçince duruldu. Şiir de bütün yükünü taşıyan o son mühürle tamamlandı: “Gülüm, senden gayrı yurdum yok benim.”