Eğer taş,
insanın içine çökeni bilseydi
yerinden kalkamazdı.
Eğer rüzgâr,
ayrılığın ağırlığını taşısaydı
esmekten utanırdı.
Bir kapı,
kapanırken kime kapandığını bilseydi
gıcırtı bile çıkarmazdı.
Ben o yüzden çöktüm,
gören olmadı.
Yavaş yavaş
yana yana…
Sordum kendime,
cevap kalmadı.
Ateşlerden geçtim,
yana yana…
Sessizce
Anne,
evladın susuşunu duysaydı
ninni söylemezdi.
Zaman,
acele ettiğini fark etseydi
bir köşede durup beklerdi.
Biz,
kaybettiklerimizi gerçekten anlasaydık
bir daha hiçbir şeye
hevesle uzanmazdık.
Ben o yüzden çöktüm,
gören olmadı.
Yavaş yavaş
yana yana…
Sordum kendime,
cevap kalmadı.
Ateşlerden geçtim,
yana yana…
Sessizce
Ölüm geldiğinde
kimse hazır değildi,
sadece bazıları daha sessizdi.
Giden gitti deniyor,
ama kalan yerinde durmuyor.
Toprak ağır değil,
asıl yük
insanın içindekiler.
Ben o yüzden çöktüm,
gören olmadı.
Yavaş yavaş
yana yana…
Sordum kendime,
cevap kalmadı.
Ateşlerden geçtim,
yana yana…
Sessizce
Yana yana,
yavaş yavaş…
Eksildim
parça parça.
Yana yana,
sessizce…
Kimse duymadı
düşüşümü.
Yana yana…
Sessizce…
Kayıt Tarihi : 12.05.2026 11:26:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
“BİLSELERDİ”, yaşanırken fark edilmeyenlerin, ancak kaybedildikten sonra anlam kazanan duyguların hikâyesidir. Bu şiir; söylenememiş cümlelerin, yarım kalmış bakışların ve içe atılan acıların sessiz bir yürüyüşüdür. Gidenin arkasından koşmayan, kalanla da tutunamayan bir ruh hâlini anlatır. Yanarak susmayı, anlatmadan taşımayı ve “bilselerdi” diye başlayan geç kalmış fark edişleri…
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!