Yük ve Sükut Şiiri - Eyüp Oflaz 2

Bazen insanın içinde taşıdığı yük, dışarıdan bakınca hiç görünmez. Gülümser, konuşur, işine gücüne devam eder; ama kalbinin bir köşesinde kimsenin duymadığı bir yorgunluk büyür. Darılmak kolay fark edilir; çünkü darılan insanın sesi vardır. Ama yorulmak öyle değildir. Yorulan insan çoğu zaman susar. Yük ve Sükût, işte bu suskunluğun hikâyesidir. Sevdiği insana kırılmaktan çok, kendi içinde yorulan bir kalbin iç konuşmasıdır. Çünkü bazen insan sevdiğine küsmez; sadece anlaşılmak ister. Kalbindeki ağır taşı bir süreliğine yere bırakmak, bir nefes almak ister. Bu şiirde sevgi, sahip olmakla değil; eksilmeyi göze almakla anlatılır. Birini sevmek, onu kendine katmak değil; onunla birlikte değişmeyi, çoğalmayı, bazen de kendinden vazgeçmeyi öğrenmektir. İçteki eski gürültünün susması da bundandır. Çünkü bazı insanlar insanın hayatına geldiğinde dünya biraz sessizleşir, kalp kendi sesini yeniden duymaya başlar. Ama her sevgi hafifletmez insanı. Bazen sevgi de bir yüke dönüşür. O zaman sükût başlar. Bu sükût bir vazgeçiş değildir; kalbin kendi içine yaptığı uzun bir yolculuktur. İnsan o yolculukta en çok şunu anlar: Yükü bırakmak, sevgiyi inkâr etmek değildir. Bazen sevmeye devam edebilmek için insanın önce kendini incitmekten vazgeçmesi gerekir.