Ömrüm uğraşlarla geçti.
İhtimallerin peşinde koşuşturdum.
Hiçbir işim kolay yoldan hallolmadı.
Ben yaşamdan kaçtım,
Hayat peşimi bırakmadı.
Yüzümdeki yaşları
Sularla kuruladım.
Zamanla ucuz anlaşmalar yapmadım,
Anlayan da hiç olmadı.
Dar sokaklarda umut olmadığını
Meydanlarda öğrendim.
Kalabalıklar içinde
Yalnızlığın daha gürültülü olduğunu,
Susmanın bile
Bir bedeli olduğunu gördüm.
Omuzlarımda
Hep başkalarının dağlarını taşıdım,
Kışlarını yaşadım yıllarca.
Günler, cebimde buruşmuş
Biletler gibi kaldı.
Zaman,
Hep acelem var sanıp
Beni hiç beklemedi.
Arkama bakmadan yürüdüm,
Gölgem bile
Yetişmeye çalıştı.
Kaçtığım her sokakta
Adımı bilen bir gece vardı.
Kapıları kilitledim,
Hayat pencereden girdi.
Dar sokaklarda umut olmadığını
Meydanlarda öğrendim.
Kalabalıklar içinde
Yalnızlığın daha gürültülü olduğunu,
Susmanın bile
Bir bedeli olduğunu gördüm.
Sesler üstüme üstüme geldi,
Kimse bana dokunmadı.
Herkes bir yere yetişirken,
Ben kendime geç kaldım.
Kalabalık,
Suskunluğumu daha görünür yaptı.
İçinden geçtim kalabalıkların,
Hem de kimseye değmeden.
Ciğerimi bıraktım ama
Hâlâ buradayım,
Çünkü vazgeçmek
Bana hiç yakışmadı.
Yoruldum demedim kimseye,
Yol yoruldu benden önce.
Belki de mesele
Varmak değildi,
Yürürken eksilmemekti.
Kayıt Tarihi : 11.05.2026 11:07:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
'Yol yorgunuyum ama vazgeçmiş değilim' diyenlerin, hayatın gürültüsünde kendi sesini arayanların durağına hoş geldiniz. “Yaşarken Öğrendim”, hayattan kaçtığını sanırken aslında onun tarafından şekillendirilen bir insanın iç konuşmasıdır. Kolay yolları seçmeyen, ucuz anlaşmalar yapmayan, yükü sırtına alıp sessizce yürüyen bir karakter anlatır. Bu hikâyede büyük kırılmalar yoktur. Bağıran bir isyan da yoktur. Sadece şunu fark eden bir insan vardır: Mesele varmak değil, yürürken eksilmemektir. Bu şiir, dinleyeni bir yere götürmez; yanına oturur.
TÜM YORUMLAR (2)