Bir nefes alıp vermekle bitmiyor hikâye…
Toprak altına girmeden gömülenler var.
Sırrını rüzgâra bile fısıldamayıp
yüzünde bahar taşıyıp içinde kışla gülenler var.
Yorulup bir taşın üstüne çökmek yetmiyor;
gönül yorulunca gece bile çekilip gitmiyor.
“İyiyim” demek en ağır yalanıymış insanın…
Yüzlerdeki tebessüm çoğu zaman derdi örtmüyor.
Kayıt Tarihi : 10.05.2026 01:14:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Bazı insanlar vardır… Kalabalıkların içinde eksilerek yaşar. Kimseyi yüküyle yormaz, derdini içine gömer, gülümsemeyi sürdürür. Herkes onları “güçlü” sanır. Oysa bazı savaşlar sessiz verilir. Ve insan bazen toprağın altına değil; hayatın tam ortasında gömülür…
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!