Rasathaneydik bir vakit ikimiz,
Aynı teleskopla bakardık göğe.
Yıldızları sayardık ikimiz de,
Şimdi ayrı göklere bakıyoruz.
Sen benim çekimimdeydin bir zaman,
Ben senin yörüngende dönerdim hep.
Şimdi iki ayrı yıldız olduk biz,
Kendi çekimimizde yalnız kaldık.
Bir gün tutulma geçti aramızdan,
Ne o gördü bizi, ne biz de onu.
Karanlık çöktü ikimize birden,
Aydınlık hâlâ dönmedi de geri.
Işık yılı uzaktayız şimdi biz,
Mesafe sanılır ama zaman bu.
Sana bakan ışık geçmişi taşır,
Belki eskimi görüyorsun hâlâ.
Newton yanılmış olmalı bir yerde,
Çekim gücü aynı değilmiş meğer.
Bir zaman sen çekerdin beni sana,
Şimdi çekim tersine dönmüş gibi.
Kara delik gibiydi son sözlerin,
Işık bile kaçamadı içinden.
Bütün cümlelerim yutuldu orda,
Geri dönmedi hiçbiri dışarı.
Artık iki ayrı gökadadayız,
Aramızda genişliyor bu boşluk.
Evren genişliyormuş, ben de öyle,
Uzaklığım sana artıyor her an.
Belki bir gün bir gökbilimci bulur,
Sönmüş iki yıldızın ışığını.
O ışık bize ait değil artık,
Yalnızca geçmişin bir kanıtıdır.
Kayıt Tarihi : 16.08.2026 04:31:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
“Yörünge”, bir zamanlar aynı dünyayı paylaşan iki insanın giderek birbirinden uzaklaşmasını evrenin diliyle anlatan bir ayrılık hikâyesidir. Bir zamanlar birbirlerinin çekiminde yaşayan iki sevgili, yaşanan kırılmanın ardından iki ayrı yıldız gibi kendi yalnızlıklarına savrulur. Tutulmalar karanlığı, ışık yılları aralarındaki zamanı, kara delik ise geri alınamayan son sözleri temsil eder. Ayrılık ilerledikçe aralarındaki boşluk da evren gibi genişler. Geriye kalan sevgi artık yaşayan bir bağ değil, uzaklardan ulaşmaya devam eden eski bir yıldız ışığı gibidir: görülebilir, hatırlanabilir ama ait olduğu zaman çoktan geçmiştir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!