Yorulduğum Yer Şiiri - Seyrani Göl

her gideni beklemek
kapısı olmayan bir evde oturmaya benziyor.
Ne kadar pencere açsan da aynı rüzgâr giriyor içeri.

Önce mücadele ettim.
Kırılanı onarmaya, eksileni tamamlamaya,
zamana söz geçirmeye çalıştım.
Avuçlarımda tuttuğum her şey biraz daha uzaklaştı benden.

Sonra yoruldum.
Yorulunca insan hakikatin sesini daha iyi duyuyor.
Bazı yolların dönüşü yokmuş,
bazı mevsimler geri gelmiyormuş,
bazı isimler yalnızca hatıralarda yaşıyormuş.

Nihayet yıllar sonra
kaybetmenin de hayatın dili olduğunu öğrendim.
Acıyı kovmadım artık,
özlemi saklamadım.
Yanıma oturmalarına izin verdim.

Şimdi içimde
eski yaraların yerinde sessiz bahçeler var.
Canım hâlâ sızlıyor bazen ama biliyorum;
iyileşmek, unutmak değilmiş.

Kabulleniş,
olanı sevmek değil;
olanla kavga etmeyi bırakmaktır.
Ve insan bazen
en uzun yolculuğunu tam da olduğu yerde tamamlar.
S.GÖL