Ne bir şehir çağırır beni,
ne de kapısı açık bir ev.
Benim dönüşüm,
sesini duyduğum yere olur.
Yuvam,
ellerinin arasına sığan huzurdur.
Kalbim,
adını duyunca dinen bir yağmurdur.
Senden uzakta
gökyüzü biraz eksik mavidir.
Yollar yürünür elbet,
ama hiçbir yol sana varmıyorsa
yarım kalır ayak izleri.
Bir ömür istemem aslında;
bir ömrün içinde
hep senin yanında olmayı isterim.
Çünkü benim evim,
taştan duvardan değil,
gülüşünün açtığı kapıdır.
S.GÖL
Kayıt Tarihi : 14.06.2026 20:09:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!