Yorgun Bir Gurur Şiiri - Huntürk Han

Gece yine çökmüş üstüne;
sokaklar susuyor, sen susmuyorsun.
Birinin ardından bakıp duruyorsun;
sanki giden, ömründen bir şey götürmüş gibi.
Oysa bazı insanlar gider,
ardında yalnızca sessizlik bırakır.
Sen o sessizliği büyütürsün içinde;
sonra adına kader dersin.
Yapma.
Sen böyle değildin.
Bir çift göz uğruna
kendini bu kadar küçültecek adam değildin.
Bir telefonun susmasına
gecelerce anlam yükleyecek kadar
yabancı değildin kendine.
Şimdi kalk.
Pencereyi aç.
Şehrin soğuğu yüzüne vursun.
İçinde ne kaldıysa,
biraz da geceye anlat.
Ama dönme geriye.
Çünkü geriye baktıkça
insanın boynu bükülüyor.
Bazı hatıralar var;
insanı yaşatmak için değil,
içinden yavaş yavaş öldürmek için kalıyor.
Senin yaran başka…
Sen insanları değil,
onlarda bıraktığın kendini özlüyorsun.
Bir zamanlar olduğun adamı,
gözlerinde hâlâ biraz umut taşıyan
o inatçı çocuğu…
Şimdi o da susmuş.
Kaldır başını.
Sana kimsenin vermediği
bir hesabı kendine sorma artık.
Her giden haklı değil.
Her kalan sadık değil.
Her suskunluk asalet değil.
Bazen insan sadece yorulur
ve bunu kimse bilmez.
Sen yoruldun.
Biliyorum.
Ama bazı geceler var.
insan sabaha çıkmak için değil,
kendine yeniden rastlamak için uyanık kalır.
Bu gece de öyle olsun.
Kimseyi arama.
Kimseye kendini anlatma.
Kimsenin kapısında
kendi değerini ispatlamaya çalışma.
Senin bir gururun vardı;
hatırlasana.
Bir zamanlar,
“Beni istemeyene ben de dönmem.” derdin.
Ne oldu sana?
Bir insanın yokluğunu
kendi varlığından daha büyük sanacak kadar
ne zaman eksildin?
Kendine dön.
Çünkü dünya dediğin;
biraz kalabalık,
biraz zalim,
biraz da unutkan.
Bugün seni konuşanlar,
yarın adını hatırlamayacak.
Öyleyse bırak hepsini.
Bırak o eski mesajları,
yarım kalmış cümleleri,
cevapsız soruları…
Hepsini gecenin karanlığına bırak.
Sen yürümeye devam et.
Belki yolun sonunda
beklediğin insan yoktur.
Ama belki…
Yıllardır aradığın adam,
zaten yolun başında;
senin içinde bir yerde,
seni bekliyordur.
Ve artık ona yetişmenin vakti gelmiştir.
Kendine gel.
Kimsenin ardından
kendi hayatından vazgeçecek değilsin.
Bazı insanlar kaybedilir.
Bazı geceler atlatılır.
Bazı yaralar kapanmaz.
Ama insan yine de yaşar.
Hem de öyle bir yaşar ki…
Bir gün seni yaralayan herkes
uzaktan bakıp,
“Bu adam nasıl yeniden böyle oldu?” der.
İşte o gün,
sakın dönüp bakma.
Çünkü sen artık
onların bıraktığı yerde değil,
kendini bulduğun yerdesin.

HUNTÜRK