Zaman Kaybı Şiiri - Huntürk Han

Geçti gitti ömrümden nice güzel çağlar,
Ardımda kaldı şimdi yarım kalan düşler.
Bir umut diye çıktım uzun ince yollara,
Meğer zaman sessizce vururmuş darbeler.
Dünüm oldu bir hatıra, yarınım bilinmez,
Geçen vakit geri dönüp kapıları çalmaz.
İnsan bazen fark etmez ömrün nasıl aktığını,
Bir bakarsın yıllar geçmiş, elinde bir şey kalmaz.
Saat değil eksilen, ömrümden giden günler,
İçimde susturduğum söylenmemiş nice sözler.
Zamanın kıymetini geç anlayan her gönül,
Kaybettikçe anlar tükenen o mevsimleri.
Ne servet kalır elde, ne de övündüğün ün,
Geriye bir avuç hatıra kalır ömrün ardından.
Göz açıp kapayıncaya dek geçer ömür dediğin,
Bir nefeslik yolculuktur insanın bütün ömrü.
Şimdi dönüp bakınca susar bütün yollar,
İçimde dinmeyen hasret, dilimde yarım dualar.
Meğer en büyük zenginlik yaşanan her anmış,
Zamanı hoyratça harcayan sonunda hep yanmış.
Ey gönül, vakit varken kıymet bil her anın.
Giden geri dönmüyor ne dünün ne yarının.
Bir gün son durakta iner herkes sessizce,
Geriye sadece hatıralar ve yaşanmış bir ömür kalır.

HUNTÜRK