Yoluna Şefkati Serin Şiiri - Kasım Kobakçı

Dolduruş sözlerden kararmış kalbi,
Kin tutmayın, ona bir sevgi verin.
Nefrete yenilmiş, masumdur harbi,
Affedip yoluna şefkati serin.
*
Fısıltı rüzgârı esip geçince,
Gerçekler can yakar inceden ince,
Zehirlenir insan yanlış seçince,
Hibeyi sunarken kederin derin.
*
Kendini dolduran yorulur ancak,
Nankörlük yeliyle sallanır sancak,
Dostluk ateşini söndürür ocak,
Bir hediye gibi şefkat gösterin.
*
İradeden yoksun savrulup biter,
Boş yere kendini nefrete iter,
Aldandığı yalan, canına yeter,
Merhamet nuruyla kini giderin.
*
Dolduruş seline kapılıp akar,
Kendi kalesini başından yıkar,
Yanılgı ateşi canını yakar,
Affetmek nimettir, göğe gönderin.
*
Başkasının dili akıl olamaz,
İnsan, sevgi varken nefret bulamaz,
Kurulan tuzaklar baki kalamaz,
Şefkatperver olun, huzura erin.