Yolun Sonu Yok Şiiri - Kasım Kobakçı

Yollar uzanmış,
Gözler boyanmış,
Ruhum uyanmış.
*
Gitmek ne güzel,
Bu duygu özel,
Esiyor bir yel.
*
Adım atarım,
Keder satarım,
Toza batarım.
*
Dağlar aşılmaz,
Sırra şaşılmaz,
Yoldan sapılmaz.
*
Irmak çağlıyor,
Gönül dağlıyor,
Yürek ağlıyor.
*
Yollar bitmiyor,
Kervan gitmiyor,
Güç de yetmiyor.
*
İleri baksak,
Sel olup aksak,
Çıralar yaksak.
*
Tozlu izlerde,
Yorgun dizlerde,
Bakan gözlerde.
*
Sisler çöküyor,
Boyun büküyor,
Yaşlar döküyor.
*
Geçit verince,
Bağrı gerince,
Güller derince.
*
Kervan yürüsün,
İzin sürünsün,
Sisi bürünsün.
*
Atlar koşunca,
Engel aşınca,
Dağlar coşunca.
*
Vadi serinde,
Sular derinde,
Yol fenerinde.
*
Uzak köylere,
Yaban ellere,
Esen yellere.
*
Sancak dikilmiş,
Boyun bükülmüş,
Yola düşülmüş.
*
Adımı sayın,
Okları yayın,
Geri kalmayın.
*
Kuşlar uçarken,
Kanat açarken,
Işık saçarken.
*
İçim kanıyor,
Ateş yanıyor,
Bittik sanıyor.
*
Tepeler yüce,
Yollar bilmece,
Kara bu gece.
*
Ritim vurunca,
Saat durunca,
Zaman karınca.
*
İbre şaşırmış,
Sınır aşılmış,
Sabrı taşırmış.
*
Yolun sonu yok,
Yönün solu tok,
Umut dolu çok.