Bir gün olur da sorarlarsa bana,
"Bu dünyada en çok neyi kaybettin?"
Adını söyleyemem...
Çünkü bazı isimler,
Dudaktan çıkınca değil,
Yüreğe düşünce can yakar.
Ben seni öyle bir sevdim ki;
Mevsimler değişti,
Şehirler eskidi,
Aynalardaki yüzüm bile tanımaz oldu beni,
Ama içimdeki bekleyiş
İlk günkü gibi kaldı.
Geceler boyunca
Bir yıldızın sönüşünü izler gibi izledim gidişini.
Ne dönebileceğine inandım,
Ne de unutabileceğime...
İnsan bazen bir ömre sığdıramaz ya özlemi,
Ben seni her nefese sığdırmaya çalıştım.
Şimdi rüzgâr geçiyor penceremden,
Sesini getirir diye açıyorum camları.
Yağmur yağıyor,
Belki bir damlasında gözlerin vardır diye
Islanıyorum sessizce.
Kimse bilmiyor...
Bir insanın yokluğu,
Bir insanın varlığından daha ağır olabiliyormuş.
Kimse bilmiyor...
Bazı ayrılıklar mezar taşı istemezmiş,
İnsan yaşayan bir hatıranın altında da gömülü kalabiliyormuş.
Ve eğer bir gün
Bu yorgun kalbim son kez çarparsa,
Ardımda bırakacağım tek şey;
Yarım kalmış dualar,
Sana yazılmış şiirler
Ve ulaşamamış bir sevdanın külleridir.
Çünkü ben seni
Gel diye değil,
Kal diye değil,
Ben seni...
Ömrümün bütün eksiklerine rağmen,
Bir daha hiç kimseyi sevemeyecek kadar sevdim.
Şimdi sen yoksun...
Ama inan,
Bu dünyada hâlâ seninle yaşayan
Bir kalp varsa,
O da benim...
Ve hâlâ adını duyunca
İçimde bir ömür kırılıyor.
Kayıt Tarihi : 14.06.2026 17:20:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!