Yeniden Halk Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

YENİDEN HALK

Bir zamanlar susturulmuş bir meydandık,
şimdi milyon sesli bir türkü.
Adımızı korkuya yazdılar,
ama hiçbir korku
bir çocuğun ekmek kokan düşünden büyük değildi.

Bize yenildiniz sandınız.
Oysa biz,
her yıkılışta yeniden doğrulan
toprağın inadıyız.

Kaybetmek değildi öğrendiğimiz;
ellerimizi birbirine kenetlemekti.
Bir işçinin nasırlı avucunda,
bir çiftçinin çatlamış ellerinde,
bir öğrencinin yıpranmış defterinde
aynı umut büyüyordu.

Bıraktık korkuyu
sarayların yüksek duvarlarına.
Sokaklar geri aldı sesini.
Meydanlar yeniden insan koktu,
ekmek koktu,
özgürlük koktu.

Çünkü hiçbir saltanat
açlığın gözlerine sonsuza dek bakamaz.
Hiçbir zulüm
güneşi demir kapılar ardına zincirleyemez.
Ve hiçbir karanlık
omuz omuza yürüyen halktan daha büyük değildir.

Şimdi biliyoruz;
her yıkıntının altında
filizlenen bir gelecek vardır.
Her suskunluğun içinde
patlamaya hazır bir türkü.

Gözlerimiz ufukta değil artık;
birbirimizin gözlerinde.
Çünkü umut,
tek başına kurulan bir düş değildir.

Umut;
grev çadırında nöbet tutan işçidir,
tarlasında direnen köylüdür,
kalemini eğmeyen öğretmendir,
geleceğini isteyen gençtir,
emeğinin hakkını arayan kadındır.

Ve biz,
yeniden doğmuyoruz yalnızca...

Biz,
kül edilen memleketin küllerinden
orman gibi çoğalan halkız.

Bir gün mutlaka
ekmek bölüşülecek eşitçe,
çocuklar korkusuz gülecek,
şiirler yalnız aşka değil
adalete de yazılacak.

İşte o gün,
hiç kimse "yenildik" demeyecek.

Çünkü tarih,
en güzel yerini
ayağa kalkan halka ayırır.