Yedi Akbaba Şiiri - Aykut Kınay

Süzüldü yedi akbaba,
Kanatları göğü kaplar.
Rüzgârı savurdu beni,
Yuttum nice nice demi.

Gönül sele kapı açtı.
İçin için ağlar oldum,
Varsın adsız ecel diye.
Âşık, bana ömür dile;

Başım yere kilim oldu.
Üç İhlas'ta bir mühürle,
Ayak durdu diz dibine.
Girdim anca sur içine.

Özüm der "inci" kendine,
Beyza doğdu gün yüzüme.
Bir nefeste uçtu canım,
Kaldım yalnız Tâhâ ile.