Yedi Akbaba Şiiri - Aykut Kınay

Süzüldü yedi akbaba,
Kanatları göğü kaplar.
Rüzgârı savurdu beni,
Yuttum nice nice demi.

Gönül sele kapı açtı.
İçin için ağlar oldum,
Varsın adsız ecel diye.
Âşık, bana ömür çile;

Başım yere kilim olmuş,
Üç İhlas'ta bir mühürle,
Ayak durdu diz dibine.
Girdim anca sur içine.

Özüm inci der kendine,
Doğdu beyza gün yüzüme.
Bir nefeste uçtu canım,
Kaldım yalnız Tâhâ ile.