Yelken Şiiri - Aykut Kınay

Zamanımın kıyısından yelken açtım,
Ufukların ötesindeki masal adasına;
Kendine yolcu, kendi sakinine doğru,
Dalgaların vurduğu dünyamın özüne.

Anın içinde, belki de ondan da yakın;
Nefesimle iz bıraktığım sisler içinde;
Döndüm pusulamın tam merkezinde,
Kendimden şaşınca içimde yol açıldı.

Gölgem yoldaş, zamanım bana sandal;
Vardım karaya, meğer yüküm benmiş.
Adımı unuttum, içimdeki seni buldum.
Nice yolların sonu varır nokta-i kübrâya;

Özüme doğru, özüme; o, saklı içimde.
Âşıklar devran eder kalbin gölgesinde;
Yelken kırıldı serde, ne yol kaldı geride;
Nokta kaldı yalnız, o da döndü sekine.