Yazık Olsun Şiiri - Sempatiksair Emrah

Derdime esir ettim kendimi,
Sildim gülüşümü, kırık nefesimi.
Bir kelâmı bin edip deştim içimi;
Acıya gülene yazık olsun.

Hayata direndim, sustum sabrımla;
Mücadelem en büyük ödül bana.
Fâni dünya dar geldi canıma;
Yaralayan insanlığa yazık olsun.

Dilim sustu, kalem konuştu;
Gönlüm azapta, vicdanım ayakta.
Hayat söndüremedi, şükür Yaradan'a;
Kendini bilmeze yazık olsun.

Kapandı gönül defterimin sayfası,
Son nefese dek budur kavgası.
Serzeniş bitti, doğdu güneşim;
Haddini bilmeyene yazık olsun.

Yaptıklarınızı elbet Allah soracak,
Ahirette hesap çok çetin olacak.
Suskunluğum sabrım diye yazılacak;
Edebini bilmeyene yazık olsun.

Elbet çıkar karanlıklar aydınlığa,
Devran döner çağlardan yarınlara.
Düşersen güvenme bir gün sağlığına;
Hakkı ziyan edene yazık olsun.

Yerim yurdum bellidir benim,
Adım sanım bellidir benim.
Şanım, acım bellidir benim;
Sen kimsin ki, kim bilir?
Doğruyu yanlışa satanlara yazık olsun.

Dil susarsa kalem susmaz,
Hak yolundan beni kimse alıkoyamaz.
Allah'ın hükmüne şirk koşulmaz;
Bu yola taş koyana yazık olsun.

Biz, kendini bilenlerdeniz;
Hak sözü dilden silmeyenlerdeniz.
Menfaat uğruna dünya satanlardan değiliz;
Vicdanını kaybedene yazık olsun.

Yüreğim bir devr-i âlem dolaştı,
Bin düşünceyle bin geceyi aştı.
Sen seyrederken ben yolu çoktan aştım;
Beni kendimden çekemeyene yazık olsun.

Ne kin büyüttüm ne de zulme boyun eğdim,
Sabrı zırh, duayı yoldaş eyledim.
Her yaranın üstüne Hakk'ı söyledim;
İftiraya sarılana yazık olsun.

Son sözüm budur; ne eğildim ne sattım,
Doğru bildiğim yoldan ayrılmadım.
Hesap günü gelince anlaşılacak;
Kul hakkı yiyene, tüüüü... yazık olsun.

Gözüm görür, kulağım duyar;
Vicdanım yazar, hesabı mahşer sorar.
Mezara kadar hepinize ahım var;
Beni benden çalana yazık olsun.