Yazık Şiiri - Mustafa Çelebi 2

"Yazık, kör bahçıvanın bahçesinde açan goncaya.
Yazık, değer bilmeyenin avuçlarında solan cevhere.
Yazık, yere serilecek halıları alıp duvara asanlara…"

Yazık, aynaya bakıp
kendini göremeyenlere;
başkasının gözlerinde arayanlara
kendi kusurlarını...

Yazık, kendisine uzanan bir eli
tutsaklık sanıp geri çekenlere.

Yazık, aşkı
özgürlüğüne vurulmuş bir pranga sananlara.
Sevmeyi esaret,
bağlanmayı kaybetmek,
sadakati kendinden vazgeçmek bilenlere…

Yazık, sırf “özgürüm” diyebilmek için
kalbinin önüne duvar örenlere.
Özgürlüğü,
doğru insandan kaçmak sananlara.

Yazık,
bir ömrün karşısına çıkan hakiki sevgiyi
“ben kimseye muhtaç değilim” gururuyla
kapının dışında bırakanlara.

Yazık,
değer bilmeyenlerin ardından
değer bilenleri de aynı kefeye koyanlara.
Birinin açtığı yaradan
bir başkasının sevgisini cezalandıranlara.

Yazık,
geçmişin hesabını
geleceğin masasına koyanlara.
Dün seni kırdı diye
bugün sana çiçek getirenin elini
dikenle karşılayanlara?

Yazık,
aynaya kızıp
aynayı değiştirmeye çalışanlara.
Ayna ne gösterirse göstersin
suçu aynaya atanlara...

Ve yazık en çok da
aşk geldiğinde
onu sınamaktan, sevmeye vakit bulamayanlara.

Ama sen
özgürlük diye kaçarsın.
Oysa bilmezsin;
bazı kaçışlar özgürlük değil,
korkunun başka ismidir.
Ve bazı insanlar
hayatımıza zincir olmak için değil,
zincirlerimizi fark ettirmek için gelir.
İşte yazık…
İnsanın eline verilmiş cevheri
taş sananlara.

Yazık,
kalbine gelen aşkı
geçmişin gölgesinde boğanlara.

Yazık,
aynada gördüğü kendinden kaçıp
aynayı suçlamasına.

Ve yazık…
Kendisine gerçekten iyi gelen birini bulup,
“Ben özgürüm” diyerek
ondan vazgeçmesine.

Sonra yıllar geçer…
Ayna yine karşısındadır.
Bahçe yine açar.
Gonca yine kokar.
Ama o insan yoktur.
İşte o zaman anlarsın:
Yazık etmişsin bir hiç uğruna harcadığın bu hayatı!