Ararken Bulunmaz Aşk Şiiri - Mustafa Çel ...

Dedim ki:
Güzel olan,
sadece sensin.

Bunu bir ömür söylerim sana.
Sen usanırsın,
“Yeter artık” dersin belki...

Ben yine söylerim.
Çünkü sen
kızarken bile güzelsin.

Hele bir de
kaşlarını çatıp
bana şöyle baktın mı...

Benim bütün şiirlerim
seni söyler.

Off...
İçim öyle yanıyor ki,
ne söylesem şiir oluyor.
Ruhumun kemanı
bin telden bin tını çalıyor.

***
Sen dedin:
“Sen çok güzel âşık oluyorsun...
Her kadının hayali.”

Ben sustum.

İçimden
bir ömür geçirdim.

İnşallah
seni bir ömür mutlu edebilirim.
Çünkü seni mutsuz edersem
asıl o zaman
kahrederim kendime.

Sevdim seni.
Ne hesabı vardı bunun,
ne planı...

Aşk dediğin
hesap bilmez zaten.

Gelir...
Tam hazırlıksız yakalandığın yerden.

Sen kendinle savaşırken
bir fırtına gibi
içinden geçer.

Bir bakarsın;
kendini gül bahçesinin
ortasında bulmuşsun, dans ederken.

Gül güzel...
Ama diken de var.
Batıyor.
Canın yanıyor.
Ne tuhafsa,
acıdıkça daha çok haz alırsın.

İşte aşk biraz da böyle bir şey.

Hem yara,
hem merhem.

Hem yangın,
hem yağmur.

Hem kendinden kaçış,
hem kendine varış...

Sen dedin ki:
“Ben bunu hep dedim;
ararken bulunmaz aşk.”

Doğru.

Aşk aranmaz.
Aşkın kapısı
haritada yoktur.

Sen yol ararken
o gelir bulur seni.

Hiç beklemediğin yerde...

Hiç ummadığın zamanda...

Bir çift gözün içinde
bir ayna görürsün.

Ve anlarsın:
Aşkı sen bulmadın.
Aşk seni buldu.

Sen sadece
kapıyı açtın.

Gerisi...
Bir ömür
“güzelsin” demek kadar
basit,

bir ömür
sevmek kadar
zor.