Canım yanıyor Şiiri - Mustafa Çelebi 2

Canım yanıyor;
derûni derinden...
Hem de hiç istemeden,
hiç hesapta yokken
âşık oldum sana.

Sen öyle bir perisin ki,
bahçelerde açan çiçekler
seni görünce selam duruyor.
Gül, kendi güzelliğinden utanıyor,
lâle hizaya geliyor.
Yapraklar birbirine eğilip
senin sesini fısıldıyor:

“Şşşt...
O geldi yine.”

Canım yanıyor,
derûni derinden...
Hem de hiç istemeden.

Özlersin mesela...
Köşe bucak onu ararsın
kalabalıkların içinde.
Elin telefona gider,
aramazsın.
Ama telefon çalsa
ve karşıdan o ses gelse,
“Alo” deme ihtimalini bile
seversin.

Onun yürüdüğü yollarda yürürsün.
Onun sevdiği çiçeklere dokunursun.
Bir kaldırım taşında
onun ayak izini ararsın.
Bir rüzgâr geçer yanından,
“belki onun kokusudur” dersin.

Sonra aynalar çıkar karşına.

Bakamazsın.

Çünkü her aynada
biraz kendini,
çokça onu görürsün.

Ve anlarsın ki
insan bazen bir başkasına âşık olmaz yalnızca;
kendinden kopmuş bir parçayı
onda bulur.

Senin sesini duyarım
her seslenişte.
Adımı söyleyen herkes
bir anlığına sen olur.

Ve en kötüsü ne biliyor musun?

İnsan,
kavuşmayı istemeden önce
özlemeyi seviyor.

Canım yanıyor;
derûni derinden...

Ama kızamıyorum aşka.

Çünkü sen geldin geleli
anladım:

Bazı yangınlar
söndürülmek için değil,
insana yaşadığını hatırlatmak için
çıkar.