Sessizlik Şiiri - Mustafa Çelebi 2

Yüreğime bir akşam sessizliği çöktü,
ruhuma, uzun yollardan dönmüş bir yorgunluk.

Dilimi sorsan,
zaten susmayı bilirdi;
ben daha doğmadan öğrenmişti
bazı acıların adını söylemeden de yaşandığını.

Kalem kırıldı bugün.
Öyle bir kırıldı ki,
mürekkebi bile yere düşerken
utandı.

Nokta muradına erdi.

Şiirler sustu,
kafiyeler sustu,
harfler birer birer çekildi odamdan.
Nokta zaten susuyordu;
o, en başından beri
sözün bittiği yeri biliyordu.

Şimdi beni
sessizliğimle baş başa bırak.

Bırak da
bir insanın kendine döndüğü o uzun geceyi yaşayayım.
Çünkü ben,
kendimi dinlemeyi iyi bilirim.

İçimde bir çocuk vardır,
kimseye anlatamadığım şeyleri
geceleri gelip bana anlatır.

Ben onu dinlerim.

Sükûnetle.

Çünkü bazen insanın söyleyecek sözü kalmaz;
ama içinde
söylenmemiş binlerce cümle yaşar.

Ve bazen susmak,
yenilmek değildir.

Bazen susmak,
insanın kendine yeniden kavuşmasıdır.

Ben şimdi susuyorum.

Ne senden bir cevap bekliyorum,
ne dünyadan bir açıklama.

Yüreğim kendi yarasını sarar elbet,
ruhum kendi yorgunluğunu dinlendirir.

Sonra belki bir gün
yeniden bir kelime düşer kalemimden.

Ama bugün değil.

Bugün
kalem kırıldı.

Nokta muradına erdi.

Ve ben,
ilk kez
sessizliğimin içinde
kendimle söyleşiyorum.