Yasemin Güven Şiirleri - Şair Yasemin Güven

Nerden tutarsam tutayım hayatımın bir köşesi hep elimde kalıyor ve toparlayamıyorum...
Bazen kendim dahil aklımdaki herşeyi unutmak istiyorum kötü olan bütün izlerimi silmek...
Bazen rol yapmak gerekir ya ben o haldeyim mutlu değilim ama mutluymuşum gibi...
Ben seni gözümde çok büyütmüşüm seni ulaşılması imkansız bir hale getirmişim...

Aslında kimse değil kendimin en büyük düşmanı benim izin verdiğim için üzmelerine kurmalarına...

Yorgunum anne o kadar yorgun ki...
Hayatın neresinden tutarsam tutayım olmuyor herşey bitik...
Heryer karanlık insanlar riyakar..
Siz gittiniz yapayanliz kaldım şu hayatta...

Çok özledim seni abimi kimse iyi gelmiyor bana...

Annem ikidir rüyamdasın sende küçük kızına üzülüyor kahroluyorsun biliyorum ondan geliyorsun...
Elin kolun bağlı beni bu cehennemden çekip alamıyorsun annem çok özledim seni be...
Bir benmi sığmadım kalbine hayatına beni almadın yanına bak abimde alması beni...
Çok ağır geçiyor sensizlik her an her saniye aklımdan geçiyorsun neden gittin annem...

Bazen herşeyi unutup silmek istiyorum herşeyi kendimin kim olduğunu adını sanını bile...

Biliyormusun dün seni tanıyan biri bana sordu...
Seni merak ettiğini senden haber alamadığını söyledi...
Senin öldüğünü söyleyemedim başımı öne eydim...
Sustum derin bir sessizlik kapladı içimi alev gibi yandı...

Ağlamaya başladım sonra ne oldu dedi neden ağlıyorsun...

Sana ne kadar kızsamda bir okadar seni severken buluyorum kendimi...
Biliyorum sevmemem lazım o kadar kırıp döktünki herşeyi paramparça oldu herşey...
Ne gözümde yaş bıraktın nede içimde yaşama hevesi hepsi birer birer öldü sanki...
Bu aralar yorgunum arada kalbim yoklluyor belli oda çok yoruşmuş...

Ben seni sevmeye kıyamazken sen nasıl bırakıp gittin uzaklara neden...