Yasemin Güven Şiirleri - Şair Yasemin Güven

Bu gece sana gelsem içimdekileri döksem birer birer dinlermisin gözümden akan yaşlarımı siler misin...
Bu aralar çok doluyum herşeye ağlar oldum tüm inandıklarım yalanmış meğer sahteymiş meğer...
Etrafa güçlü görünmekten yoruldum halbuki o kadar yıkık dökük perişan bir haldeyim ki bilemezsin...
Neden yaptın niye bu kadar kırdın beni seni seven kalbimi aklımı darmaduman ettin ne yapmıştım ki...

Sevmek iştemiştim sevilmek çokmu gördün küçük yaralı kalbime tüm inançlarımı yıktın bitirdin herşeyi...

Seni ne kadar sevdiysem bir okadar da bitirdim külün dahi kalmadı yüreğimde...
Sen koca bir yalandan ibaretmişsin öyle ah ettim ki sana ahım tutsun yakanı...
Ben seni sevmeye kıyamazken sen benim dünyamı alabora ettin...
Cam kırıkları gibi paramparça olsun hayatın kötü kalbin yıkıl doğrulmayasın...

Uykuların bölünsün kabuslara karışsın her nefeste adım dönsün dilinde...

Birgün bana ne bir dilediğim var mı diye sorsalar inan ilk seni dilerdim tüm kalbimle...
Bazen kafamı kaldırıp gökyüzüne bakıyorum belki bir yerlerde seni görürüm diye...
Her defasında bir hüzün acı kaplıyor içimi yine göremedim diyorum yine gelmemiş diyorum...
Hani sözün sözdü lafın yemindi beni tek başıma ve sensiz bırakmıcaktın ama bıraktın...

Öyle bıraktın ki beni senden sonra toplayamadım kendimi ve dağılıp giden aklımı...

Söylemek istediklerime sustum avızım çıktığı kadar bağırmak geldi içimden...
Ama ben yine yüzlerine sustum gözümde o kadar küçüklerdi ki ufacık...
Değmez kızım dedim ne çeneni yormaya nede anlatmaya çalışman...
Bazen o kadar basit şeyler gözümde büyüyorki yada ben büyütüyorum...

Aklımda hep şu soru neden doğdum ben dünyaya niye gelmiştim ne için...

Ben geldim anne küçük şımarık kızın bu aralar çok üzgün kalbi kırık aklı ise darmadağın bir bilsen...
Beni avutacak sende yoksun artık yokluğun çok zormuş be anne keşke küs olmasaydık da sarılsaydık...
Bazen yanındaki insana yabancı oluyorsun yada sen yabancı görüyorsun neden diye sorular soruyorsun...
Biliyprum anlatmaya çalışsam sende beni anlamıcaksın belkide azarlayıp susturucaksın beni...

Zaten hayatım boyunca susmadım mı sustum dilsiz kör sağır oldum ben ben yaşamadım ki annem...

Unuttum sanıyorlar acı geçen günlerimi kalbimin kırılışlarını...
Yağan yağmurla herşeyin silinip gittiğini beni mutlu ettiğini...
Şimdilerde nasılım iyimiyim kötümüyüm bilmiyorum...
Yorgunluk var atamadığım üstesinden gelemediğim yıkıldım sanki...

Ne tunucak dalım kalmış nede dost diyeceğim insanlar kalmış...

Uyandırın annemi söyleyin küçük kızın ölüyor kayıp gidiyor bu dünyadan...
Kalksın tutsun ellerimden gözümden akan yaşlarımı silsin silebilirse...
Ne çoçukluğum oldu nede gençliğim şimdi ise olvun yaşlılığım virane hepsi...
Artık korkıyorum kendimden geceden yanlızlığımdan kimsesizliğimden...

Ne zormuş derdini anlatamamak söylemek istediklerini yutmak zorunda kalmak...

Üzülme benim böyle olduğuma da bakma
Ben alıştım yanlızlığa itilen acılara vicdansızlığa
Bir sen değildin beni böyle kahreden bitiren
Sabahlara kadar gözyaşlarına mahkum eden

Şimdi bana sen çok değiştin başkasın diyorlar

Uzundu yolum git git bitmedi sanki...
Yada bana öyle geldi yoruldum hemde çok anlatılmıcak kadar...
Annemin küçük yaramaz kızıydım şimdilerde hayata küskün biriyim...
Dalıyorum bazen güzel geçen çoçukluğuma mutlu günlerime...

Hani bazen kslbimin ritimlerinin bozulduğunu hissediyorum...

Zaman yaklaşıyor vakit gitme vakti içimin yandığını kalbimde hissesiyorum...
İnsana gitmek değilde sevdiğini ardında bırakmak koyuyor...
Sen seviyorsun gözünün içine bakıyorsun canın yanıyor onun için...
Ya o gözlerine baka baka aldatıyor aldatmaya çalıyor sen yokmuşsun gibi...

İnsanlar niye böyle niye hep bir yalanın peşinde kandırmanın acı çektirmenin..