Yasemin Güven Şiirleri - Şair Yasemin Güven

Bu gece sen diye yine yorgana sarılır oldum
Gözyaşlarımı yastığım kurutur oldu yine
Sensiz attığım çığlığımı bir ben duyuyorum
Herkes sağır herkes kör olmuş bana sanki

Ufacık dünyamda mutluydum ben sen yoktun

Ses ver annem ne olur çok korkuyorum yoksun
Biliyorum şaka yapıyorsun sallanıyorsun...
Aynı çocukluğumda oynadığım gibi saklandın.
Ama ben bu sefer seni bulamıyorum anne...

Nerdesin nereye saklandın çık hadi ne olur...

Dün senin sokağından geçtim neden bilmem
İçimden bir şey koptu sanki ölücemi sandım
Sonra senin pencerenden biri baktı sana seslendi
Meğer unutmuşsun beni başkasını bulmuşsun

Hiç sevmedin mi beni yalanmıydı o sözlerin

Meğer ne yalanlar söylemişsin yüzüme seni seviyorum derken benimle alay etmişsin...
Bana doğru bildiklerimle geldim yalansız sevdim ben sana taparken sen sevgimizi kirletmilsin ellerde...
Senden geriye öfkem kızgınlık hayal kırıklarım kaldı heryer karanlık acılarla dolu sen yaptın bunu bize...
Ben bana bakan gözlerini sevdim ilgini şefkatini beni sevdiğini sandığım kalbini bile sevmiştim aslında...

Neden ağlattın ki neden bu kadar kederlere hüzünlere boğdun acımadın mı yoksa sevmedin mi...

Evim neresi bilmiyorum göçebe kuş gibi oradan oraya savuruyor hayat beni...
Nefes alışlarım kalp atışlarım değişti sanki belkide onlarda çok yoruldu benim gibi...
Biliyormusun ağlamaktan göz pınarlarım kurumuş içim almıyor artık
Attıklarımı...
Bu gece sen geldin yine aklıma düşüncelere daldım keşke dedim zaman geriye aksa...
Özlemişim hasret kalmışım kokuna sesine gülüşlerine ama yoksun biliyorum olmıcaksın...

Bu gece sana gelsem içimdekileri döksem birer birer dinlermisin gözümden akan yaşlarımı siler misin...
Bu aralar çok doluyum herşeye ağlar oldum tüm inandıklarım yalanmış meğer sahteymiş meğer...
Etrafa güçlü görünmekten yoruldum halbuki o kadar yıkık dökük perişan bir haldeyim ki bilemezsin...
Neden yaptın niye bu kadar kırdın beni seni seven kalbimi aklımı darmaduman ettin ne yapmıştım ki...

Sevmek iştemiştim sevilmek çokmu gördün küçük yaralı kalbime tüm inançlarımı yıktın bitirdin herşeyi...

Seni ne kadar sevdiysem bir okadar da bitirdim külün dahi kalmadı yüreğimde...
Sen koca bir yalandan ibaretmişsin öyle ah ettim ki sana ahım tutsun yakanı...
Ben seni sevmeye kıyamazken sen benim dünyamı alabora ettin...
Cam kırıkları gibi paramparça olsun hayatın kötü kalbin yıkıl doğrulmayasın...

Uykuların bölünsün kabuslara karışsın her nefeste adım dönsün dilinde...

Birgün bana ne bir dilediğim var mı diye sorsalar inan ilk seni dilerdim tüm kalbimle...
Bazen kafamı kaldırıp gökyüzüne bakıyorum belki bir yerlerde seni görürüm diye...
Her defasında bir hüzün acı kaplıyor içimi yine göremedim diyorum yine gelmemiş diyorum...
Hani sözün sözdü lafın yemindi beni tek başıma ve sensiz bırakmıcaktın ama bıraktın...

Öyle bıraktın ki beni senden sonra toplayamadım kendimi ve dağılıp giden aklımı...

Söylemek istediklerime sustum avızım çıktığı kadar bağırmak geldi içimden...
Ama ben yine yüzlerine sustum gözümde o kadar küçüklerdi ki ufacık...
Değmez kızım dedim ne çeneni yormaya nede anlatmaya çalışman...
Bazen o kadar basit şeyler gözümde büyüyorki yada ben büyütüyorum...

Aklımda hep şu soru neden doğdum ben dünyaya niye gelmiştim ne için...

Ben geldim anne küçük şımarık kızın bu aralar çok üzgün kalbi kırık aklı ise darmadağın bir bilsen...
Beni avutacak sende yoksun artık yokluğun çok zormuş be anne keşke küs olmasaydık da sarılsaydık...
Bazen yanındaki insana yabancı oluyorsun yada sen yabancı görüyorsun neden diye sorular soruyorsun...
Biliyprum anlatmaya çalışsam sende beni anlamıcaksın belkide azarlayıp susturucaksın beni...

Zaten hayatım boyunca susmadım mı sustum dilsiz kör sağır oldum ben ben yaşamadım ki annem...