YAŞAYAN ÖLÜ GİBİYİM
Yaşayan ölü gibiyim...
Nefes alıyorum belki,
Ama içimde hayatın sesi yok.
Gülüyor dudaklarım bazen,
Ama yüreğimde tek bir tebessüm yok.
İnsanlara karışıyorum,
Kalabalıkların içinde yürüyorum.
Kimse fark etmiyor,
Ben aslında çoktan
Kendi sessizliğime gömülmüşüm.
Yaşayan ölü gibiyim...
Sabah oluyor, gözlerimi açıyorum.
Gece oluyor, yine aynı yalnızlığa sarılıyorum.
Saatler ilerliyor,
Takvim yaprakları düşüyor,
Ama benim içimde zaman
O gittiği gün durmuş gibi.
Bir yanım hâlâ seni bekliyor.
Diğer yanım,
Artık beklemekten yorulmuş.
İkisinin arasında sıkışıp kalan ben,
Ne yaşayabiliyorum,
Ne de tamamen vazgeçebiliyorum.
Yaşayan ölü gibiyim...
Çünkü umutlarımı toprağa gömdüm.
Hayallerimi sessizce uğurladım.
Kimseye belli etmeden,
Her gece biraz daha eksildim.
Aynaya bakıyorum.
Yüzüm bana yabancı.
Gözlerimde yılların yorgunluğu var.
Saçlarıma düşen aklar,
Geçen zamandan değil,
İçimde susmayan acılardan.
Bir zamanlar
Bir sesinle bahar olurdu içim.
Şimdi en güzel mevsimler bile
Kış gibi geçiyor üzerimden.
Çiçekler açıyor,
Kuşlar ötüyor,
Hayat devam ediyor.
Ama benim yüreğim,
Hâlâ aynı mezarın başında bekliyor.
Yaşayan ölü gibiyim...
Çünkü seni unutmaya çalışırken,
Kendimi unuttum.
Bir gün adını söylemeden durabilir miyim diye düşündüm.
Olmadı...
Her sessizlikte,
Her duada,
Her şiirde,
Yine sana çıktım.
Bazen geceyle konuşuyorum.
Gece beni anlıyor.
Ay susuyor,
Yıldızlar dinliyor.
Rüzgâr omzuma dokunuyor.
Sanki hepsi,
İçimde taşıdığım yükü biliyor.
İnsan en çok,
İçindeki boşlukla savaşıyormuş.
Ben de yıllardır
Kendi sessizliğimle mücadele ediyorum.
Ne kazanan var,
Ne kaybeden.
Sadece yorulan bir yürek var.
Yaşayan ölü gibiyim...
Çünkü en çok sevdiğim yerde kırıldım.
En çok güvendiğim yerde eksildim.
Ve en çok sustuğum yerde
İçimde fırtınalar koptu.
Yine de...
Kimseye kin tutmadım.
Kimsenin ardından
Kötü bir söz söylemedim.
Acımı Rabbime emanet ettim.
Çünkü biliyorum,
İnsanların görmediği yaraları
Allah görür.
İnsanların duymadığı duaları
Allah işitir.
Belki bugün
Yaşayan ölü gibiyim.
Ama biliyorum...
Bir gün,
İçimde yıllardır kapalı kalan kapılar açılacak.
Yüreğim yeniden nefes alacak.
Acılarım,
Hatıraya dönüşecek.
Ve ben,
Bugün taşıdığım bütün yükleri,
Rahmetine sığındığım Rabbimin huzurunda bırakacağım.
O zamana kadar...
Sessizce yürüyeceğim.
Kimseyi incitmeden,
Kimseye yük olmadan,
İçimde kırık bir kalp,
Dilimde bir dua,
Ve gözlerimde sönmeyen bir umutla...
Çünkü ben,
Yaşayan ölü gibi olsam da,
İçimde hâlâ Allah'a tutunan bir yürek taşıyorum.
Ve o yürek,
Bir gün mutlaka huzuru bulacak.
DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ
Kayıt Tarihi : 1.08.2026 22:50:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!