Yaşam Treni Şiiri - İbrahim Coşar

Dokuz yüz elli üçte bu yola daldı tren,
Son durağın zilini üç defa çaldı tren.
Arızalı motorla ömrün son virajını,
Zorlanarak da olsa acıyla aldı tren.

Endişeli bir ruhla gözlerimin önünden,
Geçti bütün hayatım, bugününden dününden,
Kare kare kesitler film şeritleri gibi;
Başlamak istiyorum yazmaya düğünümden.

Beline doladığı o bekaret bağıyla,
İlk durakta binmişti yolcum gençlik çağıyla.
Ömür denilen yolda huzurla kaldı tren;
Bir aile olmuştuk biz de gönül bağıyla.

İkinci duraktaydı, ikinci yolcum, kızım!
Güneşin doğumuyla bahara döndü yazım.
Daha sağlam dönmeye başladı tekerlekler,
Daha gür ses vermeye başladı yaşam sazım.

Çok zaman dik rampalar üstünde alırken yol,
Hem ayaklar güçlendi hem de kuvvetlendi kol.
Üçüncü yolcu oldu ikinci kızım benim;
Sorumluluk arttıkça tekleyip durdu bu sol.

Beşinci duraktaydı beşli aile olduk,
Tek erkek evladımı kucağımızda bulduk.
Güvenli bir trende yapılınca yolculuk,
Sevgi, saygı içinde bizler huzuru bulduk.

Trenin yolculuğu hep devam edip durdu,
Yıpranmalar arttıkça yolculuk hayli zordu.
Pek çok duraktan geçtik binenden çok inen var,
Kimi rahmete erdi kimi de yuva kurdu.

Tekrar tekleyiveren motorun gücü bitik
Son iki yolcu kaldık onlarda kaşlar çatık,
Son düdük ve son durak bir nefes kadar yakın;
Coşari son durağa yaklaşıverdin artık

22.08.2026/Samsun