Ömür Treni Şiiri - Kasım Kobakçı

Gardan kalkar her gün ömür treni,
Yolcular unutmuş gelen gideni.
Bilinmez ufukta bekler mi beni?
Rayların üstünde akıp gidiyor.
*
Dağları aşarak yolcular koşar,
Kavuşan yürekler coştukça coşar.
Bazen dertler biter, bazen dert taşar,
Bilinmez ufuklar bizi bekliyor.
*
Bazen bir yeşillik dereler geçer,
Yolcular kendine bir umut seçer.
Zaman su gibidir her canlı içer,
Bakarım dünyaya pencerelerden.
*
Kondüktör sesiyle uyanır rüya,
Akıp gitmektedir bu fani dünya.
Bakarsın uzaktan o yeşil koya,
Bu sesler içinde kalbim ürperir.
*
Göğe doğru yükselir dumanları,
Geride bırakır hep o anları.
Eskitir yavaşça bu zamanları,
Yolcular bilinmez yöne gidiyor.
*
Gecenin içinde parıldar ışık,
Yolcular yollara gönülden âşık.
Düşünceler bazen derin, karışık,
Bu kafile gider hatlar boyunca.
*
Güneş ufuklardan sarılık sağar,
Her yeni durakta bir umut doğar.
Gökteki buluttan bereket yağar,
Hayat bir rüyadır ömür bitince.
*
Derinden sesiyle sarsılır zemin,
Yolculuk sürecek bundan ol emin.
Her anı değerli etmeyin yemin,
Geçen o günleri özler bu canlar.
*
Bu gizli sesidir canda her nefes,
Dünya bir kafestir ve yolcu herkes.
Gittiğin her yerde duyulur o ses,
Yolculuk son bulur menzile eren.