Hasret Treni

‎
‎Gece yine çöktü şehrin üstüne,
‎Sokaklar sustu, lambalar yoruldu.
‎Ben yine seni düşündüm sessizce,
‎İçimde bir tren uzaklara savruldu.
‎Adı hasret treniymiş bu yolculuğun,
‎Bileti kesilmiş, dönüşü yokmuş.
‎Bir yanında senin hayalin,
‎Diğer yanında sensizliğim varmış.
‎Rayların sesi karışıyor geceme,
‎“Gel” diyor sanki her teker döndükçe.
‎Ben pencereden karanlığa bakıyorum,
‎Seni arıyorum geçen her şehirde.
‎Bir istasyon geçiyor, adını koyuyorum,
‎Bir diğerinde gözlerini görüyorum.
‎Her durakta biraz daha özlüyorum,
‎Her kilometrede sana yaklaşıyorum.
‎Ama yollar uzun, geceler daha uzun,
‎Hasretin içimde büyüyor durmadan.
‎İnsan sevdiğini böyle mi özler,
‎Bir adını anarken bile susamadan?
‎Trenin camında buğulu bir yazı,
‎Parmağımla adını çiziyorum.
‎Sonra elim titriyor, siliyorum,
‎Sanki seni kaybetmekten korkuyorum.
‎Bir zamanlar aynı gökyüzüne bakardık,
‎Şimdi aynı gökyüzü bile uzak.
‎Sen bir yerde sabaha uyanırken,
‎Ben burada gecelere mahkûm ancak.
‎Kim bilir hangi şehirde uyuyorsun,
‎Kim bilir aklına geliyor muyum?
‎Ben her gece seni soruyorum yıldızlara,
‎“Acaba o da beni özlüyor mu?” diyorum.
‎Hasret treni duruyor bir istasyonda,
‎Kapılar açılıyor, herkes iniyor.
‎Ben olduğum yerde kalıyorum,
‎Çünkü sensiz hiçbir yol bana varmıyor.
‎Bir çocuk koşuyor peronda,
‎Elinde babasına uzattığı bir çiçek.
‎Ben o an seni düşünüyorum,
‎“Keşke sen de burada olsaydın” diyerek.
‎Bir yaşlı adam el sallıyor ardından,
‎Giden tren küçülüyor gözlerinde.
‎Ben de sana el sallıyorum içimden,
‎Her ne kadar sen olmasan da önümde.
‎Bazen insan beklemekten yorulur,
‎Ama sevdiğinden vazgeçemez.
‎Kalbi bin kere “unut” dese bile,
‎Bir tek hatırası buna izin vermez.
‎Sen benim yarım kalmış cümlemsin,
‎Söylenememiş en güzel sözüm.
‎Gecenin içinde kaybolan bir ışık,
‎Uzaklarda aradığım son umudum.
‎Hasret treni yine yola çıkıyor,
‎Raylar yine aynı şarkıyı söylüyor.
‎Ben yine cam kenarında oturup
‎Seni düşünerek sabahı bekliyorum.
‎Belki bir gün ineceğim o trenden,
‎Karşımda seni göreceğim.
‎Hiçbir şey söylemeden sarılacağım,
‎Yıllardır biriktirdiğim hasreti bırakacağım.
‎Belki gözlerim dolacak o anda,
‎Belki kelimeler boğazımda kalacak.
‎Ama sen gözlerime baktığında
‎Bütün bekleyişim anlam kazanacak.
‎O güne kadar varsın yollar uzasın,
‎Varsın geceler sabaha dönmesin.
‎Varsın hasret içimde büyüsün,
‎Yeter ki kalbim senden vazgeçmesin.
‎Çünkü bazı insanlar unutulmaz,
‎Bazı sevgiler zamana yenilmez.
‎Bazı trenler uzaklara gider ama
‎İnsan sevdiğinden hiçbir yere gidemez.
‎Ve ben hâlâ o trenin içindeyim,
‎Elimde bilet, gözüm yollarda…
‎Adını taşıyor bütün istasyonlar,
‎Seni bekliyorum hâlâ,
‎Hasret treninin son durağında…
‎