Ben bir zırdeliyim…

Ben bir zırdeliyim…
‎Öyle herkesin sandığı gibi değil,
‎aklımı değil,
‎kendimi kaybettim ben.
‎Geceleri duvarlarla konuşurum,
‎çünkü insanlar dinlemeyi unuttu.
‎Bir derdim olsa anlatamam,
‎anlatsam anlayan çıkmaz.
‎Ben de sustum…
‎Sustukça içimde büyüdü bazı şeyler.
‎Ben bir zırdeliyim,
‎gülüşümün altında kaç cenaze saklı
‎kimse bilmez.
‎Her kaybettiğim insandan sonra
‎bir parçamı toprağa verdim,
‎ama dışarıdan bakınca
‎hâlâ ayakta sandılar beni.
‎Bana “Neyin var?” dediler,
‎“Hiçbir şey…” dedim.
‎Çünkü bazı yaraların adı konmaz,
‎bazı acılar anlatılmaz.
‎İnsan bazen
‎kendi içinde öyle bir yere düşer ki
‎sesini kendisi bile duyamaz.
‎Ben bir zırdeliyim…
‎Bir yanım herkese “iyiyim” der,
‎öteki yanım
‎geceleri sessizce hesap sorar hayata.
‎Kimden kaçıyorum bilmiyorum,
‎kendimden mi,
‎geçmişimden mi,
‎yoksa bir zamanlar
‎inandığım o güzel insanlardan mı?
‎Çok sevdim…
‎Belki de benim en büyük hatam buydu.
‎İnsanları oldukları gibi değil,
‎olabilecekleri halleriyle sevdim.
‎Sonra onlar değişmedi,
‎ben değiştim.
‎Şimdi kalbimde
‎kimsenin bilmediği bir mezarlık var.
‎Adı unutulmuş duygular,
‎yarım kalmış cümleler,
‎dönmeyen insanlar
‎ve içimde hâlâ yankılanan vedalar…
‎Ben bir zırdeliyim
‎Bazen susarım,
‎çünkü konuşursam
‎içimde yıllardır biriktirdiğim her şey
‎dökülür ortaya.
‎Bazen gülerim,
‎çünkü ağlamaktan yorulmuştur insan.
‎Bazen “umurumda değil” derim,
‎çünkü en çok umursayanlar
‎en güzel yalanları öğrenir.
‎Ve bilirsin…
‎Bir insanın gözleri
‎her zaman ağlamaz.
‎Bazen sadece bakışları yorulur.
‎Benim de gözlerim yoruldu.
‎İnsanlardan değil sadece,
‎beklemekten,
‎anlatmaktan,
‎anlaşılmayı ummaktan…
‎Ben bir zırdeliyim işte.
‎Ne tamamen deli,
‎ne tamamen akıllı…
‎Sadece bu dünyanın
‎fazla gürültüsünde
‎kendi sessizliğine sığınmış biriyim.
‎Beni anlamaya çalışma.
‎Çünkü ben kendimi bile
‎yıllardır çözemedim.
‎Sadece şunu bil:
‎Ben bir zırdeliyim…
‎Kalbi hâlâ sevmesini bilen,
‎ama artık kimseye
‎neresinden kırıldığını söylemeyen.