Beni güzel hatırla…

Dizlerimde uyuduğun geceleri düşün,
‎başını dizlerime koyup gözlerini yavaşça kapattığın o anları…
‎Ben saçlarını okşarken,
‎dünyanın bütün gürültüsünden uzaklaştığımızı hatırla.
‎
‎Üşüyen ellerini avuçlarımın içine alıp
‎ısıtmaya çalıştığım o dakikaları düşün.
‎Belki ellerin yine üşür bir gün,
‎ama bil ki onları ısıtmak için
‎yanında ben olmayacağım.
‎
‎Mutlu olduğun anları getir gözünün önüne.
‎Gülüşünü izlediğim,
‎sen güldükçe benim de içimden bir şeylerin güldüğü zamanları…
‎Sana bakarken hiçbir şey söylemeden
‎saatlerce durabildiğim o sessizlikleri hatırla.
‎
‎Alnından öptüğüm dakikaları unutma.
‎O öpücüğün içinde söyleyemediğim
‎kaç cümle olduğunu bilmeden yaşadın belki…
‎Ben her alnından öptüğümde
‎sana “gitme” demek istedim aslında.
‎Ama bazı vedalar,
‎daha söylenmeden insanın içine çöker.
‎
‎Beni kavga ettiğimiz günlerle hatırlama.
‎Kırıldığımız, sustuğumuz,
‎birbirimize söyleyemediğimiz sözlerle hatırlama beni.
‎Beni sana iyi geldiğim günlerden hatırla.
‎Başını omzuma koyduğunda
‎hiçbir şey sormadan yanında durduğum anlardan…
‎
‎Bir gün bir şarkı çalar,
‎hiç beklemediğin bir anda.
‎Belki sözlerinden biri bana dokunur sana.
‎O zaman kapatma o şarkıyı.
‎Biraz dinle…
‎Belki bir yerinde beni bulursun.
‎
‎Belki bir gece yatağına uzanırsın,
‎oda sessizdir,
‎telefonun elindedir ama kimse aramıyordur.
‎İşte o zaman beni düşün.
‎
‎Dizlerimde uyuduğun o anı…
‎Saçlarını okşayan ellerimi…
‎Üşüyen ellerini ısıtışımı…
‎Alnına bıraktığım son öpücüğü…
‎
‎Ve düşün ki,
‎bir zamanlar seni gerçekten seven biri vardı.
‎Seni değiştirmeye çalışmadan,
‎eksiklerini tamamlamaya uğraşmadan,
‎olduğun hâlinle seven biri…
‎
‎Belki birazdan kapını çalacak kişi ben olurum diye düşün.
‎Belki kapıyı açtığında karşında beni görürsün.
‎Belki hiçbir şey olmamış gibi
‎“Geldim” derim.
‎
‎Ama ya çalmazsam kapını…
‎
‎Ya bu gerçekten son kez vedaysa?
‎
‎O zaman beni güzel hatırla.
‎
‎Ardından kötü konuşma.
‎Beni başkalarına anlatırken
‎sadece hatalarımı sayma.
‎Bir zamanlar seni nasıl sevdiğimi de anlat.
‎
‎“Beni çok sevmişti,” de.
‎“Ben üşüdüğümde ellerimi ısıtırdı,
‎uyuduğumda saçlarımı okşardı,
‎alnımdan öperdi,” de.
‎
‎Çünkü ben senden giderken
‎yanımda senden kalan her şeyi götürüyorum.
‎Sesini, gülüşünü, bakışlarını…
‎Bana söylediğin güzel sözleri,
‎birlikte sustuğumuz geceleri,
‎kimsenin bilmediği küçük anlarımızı…
‎
‎Belki zaman geçecek.
‎İkimizin de hayatına başka insanlar girecek.
‎Başka sokaklarda yürüyeceğiz,
‎başka insanlara güleceğiz.
‎Ama bazı insanlar unutulmaz.
‎
‎Ben senin hayatında
‎unutamadığın bir anı olarak kalmak istemiyorum.
‎Sadece güzel bir hatıra olmak istiyorum.
‎
‎Bir gün beni özlersen,
‎sakın kendine kızma.
‎
‎Pencereni aç,
‎geceye bak ve beni düşün.
‎
‎Belki aynı gökyüzünün altında
‎ben de seni düşünürüm.
‎
‎Belki o anda ellerim yine üşür,
‎senin ellerini ısıttığım günleri hatırlarım.
‎Belki bir anlığına
‎başını dizlerimde hisseder gibi olurum.
‎Belki saçlarını okşadığım o eski günler
‎bir film gibi geçer gözümün önünden.
‎
‎Ve o zaman anlayacağım ki
‎bazı insanlar gitse de
‎insanın içinden hiç gitmiyormuş.
‎
‎Ben gidiyorum…
‎
‎Belki gerçekten son kez.
‎Belki bir daha hiç dönemeyeceğim bir yere.
‎
‎Ama senden tek bir şey istiyorum:
‎
‎Beni güzel hatırla.
‎
‎Dizlerinde uyuduğum geceleri değil,
‎senin dizlerimde uyuduğun geceleri hatırla.
‎
‎Ellerini değil,
‎ellerini tuttuğumu hatırla.
‎
‎Alnındaki öpücüğü değil,
‎alnından öptüğüm o anı hatırla.
‎
‎Ve ne olur,
‎bir gün biri sana
‎“Onu neden sevdin?” diye sorarsa,
‎
‎cevabın uzun olmasın…
‎
‎“Çünkü yanındayken kendimi evimde hissediyordum.” de.
‎
‎Sonra sus…
‎
‎Çünkü bazı aşklar anlatılmaz.
‎Bazı vedalar açıklanmaz.
‎Bazı insanlar unutulmaz.
‎
‎Ben gidiyorum…
‎Sen beni güzel hatırla.