Ben Deli Değilim

‎Anne… baba… kardeşlerim…
‎Bir kere de ben konuşayım,
‎siz sadece dinleyin.
‎
‎Bana neden böyle bakıyorsunuz?
‎Ben sizin yabancınız değilim.
‎Sadece eskisi gibi değilim diye
‎beni hemen “deli” diye mi çağıracaksınız?
‎
‎Biliyor musunuz,
‎ben ne zamandır kendimle kavga ediyorum?
‎
‎Kimse sormadı.
‎
‎Herkes bana kızdı,
‎ama kimse neden sustuğumu merak etmedi.
‎
‎Anne,
‎sen “Oğlum, kendine gel” diyorsun.
‎Nereye geleyim anne?
‎Ben kendimi nerede bıraktım,
‎onu bile hatırlamıyorum.
‎
‎Baba,
‎sen hep güçlü olmamı istedin.
‎Ben de sustum.
‎Yıkıldım, sustum.
‎Kırıldım, sustum.
‎Canım yandı, sustum.
‎
‎Şimdi neden konuşunca
‎“Deli olmuş” diyorsunuz?
‎
‎Kardeşim…
‎Sen de bazen benden uzak duruyorsun.
‎Gözlerindeki korkuyu görüyorum.
‎Merak etme, ben hâlâ benim.
‎
‎Sadece içimde
‎sizin göremediğiniz bir savaş var.
‎
‎Beni hiç dinlemediniz.
‎
‎Ben ağlarken
‎“Erkek adam ağlamaz” dediniz.
‎Ben korkarken
‎“Büyüdün artık” dediniz.
‎Ben yorulurken
‎“Dayan biraz” dediniz.
‎
‎Ben ne zaman
‎“Ben artık dayanamıyorum” dedim?
‎
‎Hatırlıyor musunuz?
‎
‎Hayır.
‎
‎Çünkü ben onu da
‎içime attım.
‎
‎Sonra bir gün
‎içimde atacak yer kalmadı.
‎
‎Şimdi bana kızıyorsunuz.
‎
‎“Niye böyle oldun?” diyorsunuz.
‎
‎Ben böyle doğmadım ailem.
‎
‎Beni hayat böyle yaptı.
‎
‎Bazen geceleri
‎duvarlarla konuşuyorum diye korkuyorsunuz.
‎
‎O duvarlar beni sizden daha çok dinledi.
‎
‎Ben onlara ağladım.
‎
‎Onlar beni susturmadı.
‎
‎Ben onlara derdimi anlattım.
‎
‎Onlar bana
‎“Abartıyorsun” demedi.
‎
‎Bazen kendi kendime gülüyorum.
‎
‎Çünkü ağlamaktan yoruldum.
‎
‎Bazen susuyorum.
‎
‎Çünkü konuşursam
‎yıllardır sakladığım her şey
‎üstünüze dökülecek.
‎
‎Ve ben sizi üzmek istemiyorum.
‎
‎Ama siz de beni üzmeyin.
‎
‎Bana acımayın.
‎
‎Benden utanmayın.
‎
‎Benden korkmayın.
‎
‎Ben sizin çocuğunuzum.
‎
‎Bir hastalık değilim.
‎
‎Bir yük değilim.
‎
‎Bir utanç hiç değilim.
‎
‎Ben sadece
‎biraz sevgiye,
‎biraz sabra,
‎biraz da anlaşılmaya muhtacım.
‎
‎Anne…
‎
‎Bana sarılmak yerine
‎neden hep “Geçecek” diyorsun?
‎
‎Baba…
‎
‎Bana “Güçlü ol” demek yerine
‎bir kere de “Yoruldun mu?” diye sorsan olmaz mı?
‎
‎Kardeşim…
‎
‎Benimle dalga geçmek yerine
‎bir kere yanıma otursan olmaz mı?
‎
‎Çünkü ben sizden
‎çok büyük şeyler istemiyorum.
‎
‎Sadece beni eskisi gibi
‎aileden biri olarak görün.
‎
‎Ben deli değilim…
‎
‎Ben kırgınım.
‎
‎Ben kızgınım.
‎
‎Ben yorgunum.
‎
‎Ve en kötüsü…
‎
‎Ben hâlâ sizi seviyorum.
‎
‎Belki de en büyük sitemim bu.
‎
‎Bunca şeye rağmen
‎hâlâ sizi bekliyorum.
‎
‎Hâlâ bir gün
‎yanıma gelip
‎
‎“Biz seni anladık…”
‎
‎diyeceğiniz günü bekliyorum.
‎
‎Ama ne olur o gün
‎çok geç kalmayın.
‎
‎Çünkü insan bazen
‎çığlık atarak değil,
‎
‎sessizleşerek kaybolur.
‎
‎Ben de gün geçtikçe
‎biraz daha susuyorum ailem…
‎
‎Biraz daha eksiliyorum.
‎
‎Beni deli sanmadan önce
‎bir kez olsun sorun:
‎
‎“Senin canın neden bu kadar yanıyor?”
‎
‎Belki o zaman
‎deli olmadığımı değil,
‎
‎sadece çok uzun zamandır
‎yardım beklediğimi anlarsınız.
‎